অমৃত গোস্বামী
“ভাড়া কিমান দিম?”
অটোৰিক্সাখনৰ পৰা নামি চালকজনক
সুধিছিলোঁ৷ তেখেতে হাঁহি এটা মাৰি ক’লে—
“এনেয়ে এশ টকা হয়৷ আপোনাকনো আৰু কি
ভাড়াৰ কথা ক’ম? আপুনি সকলো জানেই দেখোন—দিয়কচোন যি দিয়ে৷”
এটা গতানুগতিক সন্ধিয়া৷ পৰিবাৰৰ সৈতে লাষ্টগেটৰ ফালে যাবলগীয়া হৈছিল, তেওঁৰ কাপোৰৰ লেঠা এটাত৷ ঘৰতে কৰা বন্দোবস্ত অনুসৰি অট্টালিকাটোৰ ওপৰ মহলাত থকা কাপোৰৰ
দোকানখনৰ ভিতৰলৈ মই নগ’লো, বাটতে ৰৈ থাকিলো৷ পৰিবাৰ দোকানৰ ভিতৰলৈ সোমোৱাৰ আৰু অটোচালক জনক ভাড়াটো আদায় দিয়াৰ পিছত, মোৰ দ্বাৰা উৎসাহিত হৈ কথা প্ৰসংগত অটোচালকজনে নিজৰ জীৱনটোৰ
বিষয়ে কিছু কথা মোক কৈছিল—তেখেতৰ উপাধি হুছেইন৷ পুৰণি অভ্যাসৰ বাবেই এতিয়াও
অটোৰিক্সা চলাই আছে৷ নচলালেও চলে, কোনো অসুবিধা নাই৷ এতিয়া কেৱল আবেলি পৰতহে
অটোৰিক্সা চলাবলৈ বুলি ওলাই আহে তেখেত; দিনটো পৰিবাৰৰ লগত ঘৰতে কটায়৷
তেখেতৰ পত্নীয়ে আগতে মহানগৰৰে এখন
ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত শিক্ষয়িত্ৰীৰ চাকৰি কৰিছিল৷ এতিয়া নকৰে৷ তেখেতসকল এই
অঞ্চলৰেই ফ্লেট এটাত থাকে, নিজৰ ফ্লেট৷ দুগৰাকী ছোৱালীৰ এগৰাকীৰ বিয়া ঠিক
হৈছে৷ দুয়োগৰাকী ছোৱালীয়েই চৰকাৰী খণ্ডৰ বেংকৰ বিষয়া—এগৰাকী গুৱাহাটীৰে বেংকৰ শাখা
এটাৰ পৰিচালক, আনজনী আন এটা বেংকৰ বিষয়া৷
“দুয়োজনীয়েই এবাৰতে এবাৰতে বেংকৰ
পৰীক্ষা পাছ কৰিছিল, এতিয়া দুয়োজনীয়েই লাখৰ ওপৰত পায়৷” এইষাৰ কথা কওঁতে তেখেতৰ
মুখত যি গৌৰৱৰ হাঁহি দেখা পাইছিলো, সেয়াই মোৰ চকুত দিনটোৰ আটাইতকৈ চকুতলগা দৃশ্য
আছিল৷ অচিনাকি মানুহ এজনৰ সাফল্যই মোকো আনন্দিত কৰি তুলিলে—এনেবোৰ আনৰ জীৱনৰ
সাফল্যৰ কাহিনী জানিবলৈ পোৱাৰ মুহূৰ্তই হয়তো জীৱনৰ একোটাহঁত অতি সুখৰ মুহূৰ্ত৷
কথাবতৰাৰ মাজৰেই বহুখিনি সময় পাৰ
হৈ গৈছিল যদিও পৰিবাৰ দোকানখনৰ পৰা ওলাই অহা নাছিল৷ মই ফুটপাথতে ইফাল-সিফাল কৰি
থাকোঁতেই হঠাৎ এজনী মম’ ইত্যাদি বিক্ৰী কৰা দোকানীছোৱালী দেখা পালোঁ, আৰু তেওঁৰ
লগতো কিছু কথা পাতিলোঁ৷
হাজৰিকা উপাধিৰ ছোৱালীজনীৰ আচল ঘৰ
মঙলদৈৰ ফালে, গুৱাহাটী-মঙ্গলদৈৰ বাটৰ কাষৰ মন্দিৰটোৰ ওচৰতে৷ মাক-দেউতাকৰ
সৈতে তেওঁলোক এতিয়া গুৱাহাটীৰ বাসিন্দা৷ সন্ধিয়া অফিচ চুটিৰ পাছত ফুটপাথতে মম’কে
আদি কৰি অন্যান্য কিছু খাদ্য বিক্ৰী কৰে৷ লগত এজন সহায়কাৰী আছে৷
ছোৱালীজনী কম্পিউটাৰ ছাইন্সত
বি.ই.—আছাম ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজৰ পৰা পাছ কৰা৷ বৰ্তমান চৰকাৰী বিভাগ এটাত বিষয়া
পৰ্যায়ৰ চাকৰিত কৰ্মৰত৷ দোকানৰ কামৰ পৰা অলপ আজৰি পালেই ফুটপাথৰ অস্থায়ী দোকানৰ
টেবুলতেই তেওঁ কিতাপৰ পাত লুটিয়াই —আবেলি-সন্ধিয়া সময়ত; ইউ.পি.এছ.চি.
পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি৷
ব্যস্ততাৰ মাজতো তেওঁ অধ্যৱসায় চলাই
আছে৷ মই উৎসাহিত কৰিলো—
“তুমি পাৰিবা৷ এদিন তুমি দৰংৰ আয়ুক্ত
হ’বা৷”
সন্ধিয়াটোৰ অটোচালক হুছেইন, আৰু
মম’-দোকানী ছোৱালীজনী—দুটা সম্পূৰ্ণ পৃথক পৃথক জীৱন, দুয়োৰে দুটা পৃথক পৃথক বাট৷
তথাপিও দুয়োটাৰ মাজত মিল আছে,আশাৰ মিল!
আন এখন অটোৰিক্সাৰে ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে
ভাবিছিলোঁ—চহৰৰ ব্যস্ততাৰ মাজতেই কিমান নীৰৱ কাহিনী লুকাই থাকে৷ কেতিয়াবা অলপ ৰৈ
চাব জানিলে, সেইবোৰে আনকো স্পৰ্শ কৰে৷
—
লেখকৰ ঠিকনা:
ফোন নং – ৯৪৩৫০ ১৪৪৫৫