কাব্যশিল্প

বাটৰ আধাখিনি পাৰ তেনেকৈয়ে হ’লোঁ,
কিছুমানৰ মুখবোৰ লুকাই পৰিল
ধূলিৰ আঁৰত৷
আন কিছুমানৰ ডাৱৰৰ আঁৰত,
উৰি যোৱা চৰাইৰ পাখিয়ে ঢাকি ধৰিলে আন বহুজনৰ 
মুখ
আন্ধাৰত খেপিয়াই খামুচি ধৰিব খুজিছিলোঁ
কাৰোবাৰ হাত
পোহৰ হ’লত দেখিলোঁ সেইখন তেওঁৰ হাত,

বাটৰ পিছৰছোৱা যে কিমান চমকেৰে ভৰা
কাষত সেউজ পাহাৰ, তাতে থিয় থিয় শিল
লতাত বগাই যোৱা বৰণীয়া ফুল
পিছল শেলুৱৈত খুপি খুপি যাব লাগে
কেতিয়াবা গাত লাগে জোনাকৰ জোল
সুখৰ পুখুৰী দেখিলেই ৰওঁ যেন লাগে
দুখৰ পাহাৰো তাৰ পিছতেই থিয় দি থাকে,
কিমান কেঁকুৰিৰ পিছত কেঁকুৰি পাৰ হ’লোঁ
বাটৰচোন শেষেই নাই 
কিমান দূৰত যে এৰি আহিলোঁ আকাশৰ ছবি অঁকা
নিসংগ কিশোৰটি  আৰু
কাহিনী কোৱা মানুহবোৰ 
আহি আছেনে বাৰু সিহঁতো?
নাই কোনেও নাজানে,
কাৰণ সকলো মাথোন আগলৈহে গৈছে৷
আন্ধাৰ হ’লে মাথোঁ খেপিয়াই চাওঁ,
বাৰে বাৰে তেওঁৰ হাততে  লাগে মোৰ হাত৷ 

চৰাইৰ মাতত
চকু মেলা বেলিয়ে
বুজি পোৱা হ‘লে মাতৰ মিঠা
ভাগ হ’লহেঁতেন পোহৰো

উশাহ দিয়া
গছে চিনি নাপায় চৰাইৰ জাত,
চৰায়ে নিচিনে
দেশৰ সীমা,
বতাহত
পৃথিৱীৰ চিলা৷

সেই চিলাত
ওলমি আহে এটি প্ৰশ্ন—
কোনে
শুনিছিল! কোনে শুনিছিল!
কোনে
বিয়পাইছিল কঠুৱা মাত!

কঠুৱা মাত
শুনিয়েই বিছনা এৰা পিতায়ে
পুৱাই গৰুহাল
জোৰোঁতেই
জো…ৰ…কৈ
চকুহাল মেলি
পঢ়া টেবুলত
বিচাৰিছিলোঁ জীৱন-সূত্ৰ
সেই ঋতুতেই
গাঁৱৰ বহু পাহুৱাল ডেকাই
ঢপলিয়াই
পাইছিলগৈ সীমান্তৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰ

কা কা মাতত
ছিগিছিল এন্ধাৰৰ মালা
গাৰুত লেপেট
খোৱা লেলাউটিত
ছট্‌ফটাইছিল
প্ৰণয়ৰ এহালি পৰুৱা

পোহৰৰ ছিটিকনিত জিলিকি উঠিছিল
পাৰসজাৰ মুখত
এটুকুৰা আইনা
য‘ত কৰ্কশ মাতে সেও মনা বলত
জীয়াই আছিল
আইৰ সাহ
যি সাহত আয়ে
কিনিছিল উদৰৰ দৰৱ,
শীতৰ উম আৰু
ব‘হাগৰ সুখ

তথাপি আইৰ
মুখেৰে শুনিছিলোঁ –
কা’য়ে খবৰ
আনে,আলহী আনে
অমঙ্গলীয়া, বদনামী হয় কাউৰী
এনেকৈয়ে মুখে
মুখে বাগৰি আহে
কত কিমান যে
কাউৰী কাহিনী

চহৰখন গাঁৱলৈ
অহাৰ পাছত
বাঢ়নী কাঠিত খুঁচি লোৱা লিচুগুটিৰ টুকুৰাটোৰ দৰে
গাঁওখন
ঘূৰিছিল চহৰীয়া বতাহৰ আঙুলিত
আৰু থানবান
হৈছিল কাউৰী-চুবুৰি‍

এতিয়া মোৰ
বুকুত এজাক কাউৰীৰ বাহ
বাহ সজা দিন
ধৰি
গাঁওখনত
কাউৰী বুলিবলৈ কেৱল মই
বগলীৰ সভাত
বুঢ়াগছৰ ডালত বহি ৰমলিয়াওঁ

পোতা পুখুৰীত
বহি ল‘ৰাটোক ক‘লোঁ—
সৰ্বভোজী
কাউৰীয়ে বুজি নাপায় জাত-পাত
নুবুজে ধৰ্মৰ
ৰং