স্পৰ্শহীন
স্পৰ্শ
স্পৰ্শ
হৰেকৃষ্ণ ডেকা
স্পৰ্শ
নিষিদ্ধ।
নিষিদ্ধ।
কিন্তু তাৰ
মাতে তাইৰ ওঁঠ স্পৰ্শ কৰিছিল৷
মাতে তাইৰ ওঁঠ স্পৰ্শ কৰিছিল৷
নিষেধাজ্ঞাৰ
নঙলা জঁপিয়াই
নঙলা জঁপিয়াই
তাত চুমা
খাইছিল।
খাইছিল।
তাইৰ চাৱনিত
আঙুলি গজিছিল।
আঙুলি গজিছিল।
তাৰ গাত
চেতাৰৰ আলাপ হৈছিল।
চেতাৰৰ আলাপ হৈছিল।
প্ৰহৰীসকলে
দেখা নাছিল।
দেখা নাছিল।
তাইৰ চকুৰ
ঠাৰত নাচৰ মুদ্ৰা৷
ঠাৰত নাচৰ মুদ্ৰা৷
তাৰ চকুৰ
মণিত নৃত্যৰতা।
মণিত নৃত্যৰতা।
স্পৰ্শ
নিষিদ্ধ।
নিষিদ্ধ।
কিন্তু কামনা
স্পৰ্শাতীত৷
স্পৰ্শাতীত৷
তাৰ চকুত ওঁঠ
গজিছিল ,
গজিছিল ,
তাইৰ পাঁচো
ইন্দ্ৰিয়ত চুমা হৈছিল।
ইন্দ্ৰিয়ত চুমা হৈছিল।
স্পৰ্শ
নিষিদ্ধ।
নিষিদ্ধ।
কিন্তু তাৰ
চকুৰ অদৃশ্য আলিংগন
চকুৰ অদৃশ্য আলিংগন
তাইৰ চাৱনিত
লিপিত খাইছিল।
লিপিত খাইছিল।
স্পৰ্শ
নিষিদ্ধ।
নিষিদ্ধ।
কিন্তু তাইৰ
গানৰ নগ্ন মুদ্ৰাই
গানৰ নগ্ন মুদ্ৰাই
তাৰ লাজৰ
পোছাক শিথিল কৰি দিছিল।
পোছাক শিথিল কৰি দিছিল।
তাইৰ তেজৰ
লৌহকণা
লৌহকণা
নগ্ন হৈ
তাৰ কলিজাৰ
বিদ্যুত-চুম্বকত
বিদ্যুত-চুম্বকত
লাগি ধৰিছিল।
নঙঠা
কেইটামান শব্দৰে,
কেইটামান শব্দৰে,
এইমাত্ৰ মই
মুকুট পিন্ধা
অনু-সম্ৰাটৰ
অনু-সম্ৰাটৰ
নিষেধাজ্ঞা
অতিক্ৰম কৰিলোঁ।
অতিক্ৰম কৰিলোঁ।
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
দুটি কবিতা
এম. কামালুদ্দিন আহমেদ
(প্ৰয়াত ছামছিং হাঞ্চেক সুঁৱৰি)
১. পঁজাৰ বেৰত
প্ৰিয়তমা আৰু মাছ
মোৰ অন্তৰৰ পঁজাৰ বেৰত
লেপি থোৱা নাম
অক্ কিপ্ৰু
আন্দোলিত
সুৱদি ডেকা তেজ
সঞ্চৰণ আৰু বিস্তৃতি
গাৰ মলি জৰি জৰি
পূত এই শৰীৰ
মৰা মাছবোৰ ভাহি উঠে
অসীমৰ এচৰেঙা সিহঁতৰ চকুত
অসীমৰ এচৰেঙা সিহঁতৰ চকুত
(অক্ কিপ্ৰু: অক্ কিপ্ৰু
কাৰবিসকলৰ সমূহীয়া মৎস্য চিকাৰৰ উৎসৱ৷ এই উৎসৱ মাছ ধৰাৰ নামত পূত স্নানৰ উৎসৱ৷ হিৰু
নামৰ এবিধ বিষাক্ত গছৰ শিপা থেতালি ৰস উলিয়াই নদীৰ পানীত মিহলাই দিয়া হয়৷ মাছবোৰ মৰে৷)
কাৰবিসকলৰ সমূহীয়া মৎস্য চিকাৰৰ উৎসৱ৷ এই উৎসৱ মাছ ধৰাৰ নামত পূত স্নানৰ উৎসৱ৷ হিৰু
নামৰ এবিধ বিষাক্ত গছৰ শিপা থেতালি ৰস উলিয়াই নদীৰ পানীত মিহলাই দিয়া হয়৷ মাছবোৰ মৰে৷)
২. বং
লাৰ ৰং পিন্ধায় খোলাত
কাৰবিৰ আকাশৰ দিগন্ত
বহলাই
শংকুৰ দৰে ডিঙি দীঘলীয়া
মুঠিতে লুকোৱা
বিচাৰি চলাথ কৰিও নোপোৱ
ঘন বেঙুনীয়াৰে বোলাই যায়
গোটেইখন
পিছফালৰ পৰা কোনে জানো লাহে
লাহে ক’লে:
লাহে ক’লে:
তিতালাউৰ খোলাই বগায়
মৃত্যুক ঘনীভূত কৰি
তোমাৰ বুকুতে আছিল জাৰণি
এখন
এখন
উলাহেৰে মাত দিলে তিল পিছলা
বঙৰ বুকুতে হেন্দোলি উঠে
নিজৰা
( বং: বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ তিতা
লাউৰ খোলা ব্যৱহাৰ, আকাৰ, আকৃতিৰ ফালৰ পৰা ইয়াক বিভিন্ন ভাগত ভগোৱা হয়৷ বং নোহোৱাকৈ
কোনো কাৰবি অনুষ্ঠান হ’ব নোৱৰালৈ চাই ইয়াক কাৰ্বি সংস্কৃতিৰ লাইখুঁটা আখ্যা দিয়া
হয়৷)
লাউৰ খোলা ব্যৱহাৰ, আকাৰ, আকৃতিৰ ফালৰ পৰা ইয়াক বিভিন্ন ভাগত ভগোৱা হয়৷ বং নোহোৱাকৈ
কোনো কাৰবি অনুষ্ঠান হ’ব নোৱৰালৈ চাই ইয়াক কাৰ্বি সংস্কৃতিৰ লাইখুঁটা আখ্যা দিয়া
হয়৷)
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
কালিকা
লুট্ফা হানুম ছেলিমা বেগম
ৰাতিৰ গাঁঠি খুলি খুলি
দিনবোৰ হৈছে দীঘল
ঘৰৰ ভিতৰতে ঘৰ
ইচ্ছা-অনিচ্ছাৰ মিছিল
উদয় নোহোৱাকৈ বেলি
কোনে পঢ়িছে ৰ’দৰ শিলালিপি
অন্ধ মানুহবোৰে পাৰ হ’বলৈ
বিচাৰিছে চুলিৰ সাঁকো
ইপাৰৰ পৰা সিপাৰ পাবগৈনে
মহুৰাবিহীন মৰণৰ মাকো
কোনে কাক দিব পাৰে
দীন- দিনলিপিৰ বিনন্দীয়া বতৰা
সময়ৰ ভগা পঁজাত
বহি আছে উদাস পৃথিৱী
মনটো মৰা
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
কঠিন অংকৰ সঠিক
উত্তৰটোৰ দৰে
উত্তৰটোৰ দৰে
দেবপ্ৰসাদ
তালুকদাৰ
তালুকদাৰ
তুমি ইমান
আন্ধাৰ ফালি আহিছা
আন্ধাৰ ফালি আহিছা
দোকমোকালি হ’বলৈ
তুমি জোনাক
চুই আহিছা
চুই আহিছা
ভালপোৱা হ’বলৈ
তুমি ফট্ফটীয়া পানী
পাৰ হৈ আহিছা
হৃদয় খুলি
হিয়া ঢালি
দিবলৈ
দিবলৈ
ইমান কঠিন
শিলবোৰ
শিলবোৰ
কাটি কাটি তুমি
কালৈ বাটবোৰ
পোনাইছা
পোনাইছা
কঠিন অংক
এটাৰ
এটাৰ
সঠিক
উত্তৰটোৰ দৰে
উত্তৰটোৰ দৰে
সকলো ভাল
কামৰ
কামৰ
ফলাফল
তিতা ফল এটা
খোৱাৰ পাছত
খোৱাৰ পাছত
মুখখন মিঠা
মিঠা লগাৰ দৰে
মিঠা লগাৰ দৰে
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
ৰংফুল মালতী
ধ্ৰুৱজ্যোতি দাস
ৰংফুল মালতী
থম্ থম্কৈ বহি থাকে
ঘৰৰ ভিতৰত
এইবাৰ বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ
নাহিল৷
নাহিল৷
থাকক এতিয়া এইবিলাক কথা
কবিতা-ছবি, ঘৰ-সংসাৰ৷ পিছে
কৰিবানো কি
কৰিবানো কি
ব’লা ওলাই যাওঁ বুলিবও নোৱাৰি
কালি বন্ধ
আজি লকডাউন
কালিলৈ অচিন বতৰা
এনেকৈ কিমান দিন
কোনে জানে
তেৰ নদীৰ সিপাৰৰ ঘটনাবোৰো
এতিয়া
এতিয়া
জল্জল্-পট্পট্
পুৰিব নোৱাৰি পুতিব নোৱাৰি
পলিথিনেৰে মেৰিয়াই শবোৰ যে
পেলাই দিয়া হৈছে
পেলাই দিয়া হৈছে
শ শ- হাজাৰ শ
কি কৰিছা?
কি কৰিবা ভাই, জোতা সিজোৱাতকৈও
ওপৰৰ সময়…
ৰংফুল মালতী,
ক’ৰনা অ’ ক’ৰনা…
(ঠিকনা: ‘নেৱালি-মণি’, ই-মেইল:
rdmt.bc@gmail.com, ভ্ৰাম্যভাষ: ৯৯৫৪৩৫৫২৯৯)
rdmt.bc@gmail.com, ভ্ৰাম্যভাষ: ৯৯৫৪৩৫৫২৯৯)
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
শূন্য
ভাস্কৰ জে
নাথ
নাথ
কবিতা এটাৰ
পৰা কবিতা এটা খহি পৰালৈ মই চাই থাকোঁ
পৰা কবিতা এটা খহি পৰালৈ মই চাই থাকোঁ
মোৰ মগজুত
জুই একুৰা জ্বলে
জুই একুৰা জ্বলে
নেওতা শিকাওঁতে, শিকোঁতে‘এক’-ৰ পৰা আৰম্ভ আৰু শূন্যটো শেষত
পানী মেটেকা
ভৰিৰ আঙুলিত গজা দিনবোৰত
ভৰিৰ আঙুলিত গজা দিনবোৰত
শূন্যৰ প্ৰতি
মোহ প্ৰায় নাছিল অথবা বিস্ময়
মোহ প্ৰায় নাছিল অথবা বিস্ময়
‘এক’, ‘দুই’-ৰ পৰা ‘ন’-লৈ যিমান মোহ
সাপ্তাহিক বজাৰৰ
পৰা শিশু ধাৰাপাত এখন চাইকেলত উঠি আহিছিল দগাৰ ছবিকেইটাৰ সৈতে
পৰা শিশু ধাৰাপাত এখন চাইকেলত উঠি আহিছিল দগাৰ ছবিকেইটাৰ সৈতে
সিকিয়া এটাৰ
পিঠিত ঘূৰি আছিল স্কুল জিৰণি
পিঠিত ঘূৰি আছিল স্কুল জিৰণি
এতিয়া,
পাটমুগীয়ে
ঠোঁটত কঢ়িওৱা আবেলি এটাত দি আছোঁ জীৱন দগা, ওজন কৰা, ওজন
কৰা
ঠোঁটত কঢ়িওৱা আবেলি এটাত দি আছোঁ জীৱন দগা, ওজন কৰা, ওজন
কৰা
গাঁৱৰ একা–বেঁকা আলিবাটটো ‘শূন্য’ এটা হৈ খেদি আহে
মই পলাওঁ
মই দৌৰোঁ
‘শূন্য’ নাভাগৰে
পদূলিত শিশু
ধাৰাপাতৰ ‘শূন্য’-টোৱে মোলৈ ট টকৈ চাই কয়— ‘‘পিছ পৰি থাকিলা’’
ধাৰাপাতৰ ‘শূন্য’-টোৱে মোলৈ ট টকৈ চাই কয়— ‘‘পিছ পৰি থাকিলা’’
আৰু মই
পলু লেটাৰ
এটাৰ ভিতৰত নলপেঁপা এটা বজাই গাই থাকোঁ মুখ ফালি গাব নোৱৰা এটা গান
এটাৰ ভিতৰত নলপেঁপা এটা বজাই গাই থাকোঁ মুখ ফালি গাব নোৱৰা এটা গান
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
ঘটোৎকচ
কিশোৰ মনজিৎ
বৰা
বৰা
সি এটা
ৰাক্ষস
ৰাক্ষস
কিন্তু তাৰ
তেজবোৰ
তেজবোৰ
যজ্ঞত লাগে
ঘটোৎকচ
অৰণ্যৰ নিজৰ সন্তান
নুফুলা ফুলৰ
পৰাগযোগ
পৰাগযোগ
ৰিজাৰভেশ্বন লিষ্টত তাৰ
নাম থাকে
নাম থাকে
ছাৰ্জিকেল
ষ্ট্ৰাইকত সি জৰুৰী
ষ্ট্ৰাইকত সি জৰুৰী
সি কোন বুলি
সুধিলে
সুধিলে
আমি ৰাক্ষস
বুলি কওঁ
বুলি কওঁ
আচলতে আপুনি
মই একোটা
মই একোটা
ঘটোৎকচ
এই
অৰ্ধ-প্ৰজাতন্ত্ৰত
অৰ্ধ-প্ৰজাতন্ত্ৰত
সি কেৱল
একোটা হাতিয়াৰ
একোটা হাতিয়াৰ
অথবা এটা
বুলেটপ্ৰুফ জেকেট
বুলেটপ্ৰুফ জেকেট
নিষিদ্ধ গলিত
মাজনিশা
মাজনিশা
সি অকলে থাকে
আৰু সভ্যতাক
গালি পাৰে
গালি পাৰে
চহৰৰ অনাহাৰী
পাগলীজনীৰ চকুত
পাগলীজনীৰ চকুত
সি এটুকুৰা
ৰুটীৰ
ৰুটীৰ
ক্ষুধাতুৰ
দুপৰীয়া
দুপৰীয়া
তাৰ ঘামৰ
গোন্ধত
গোন্ধত
ঘেঁহুৰ
পথাৰবোৰ শস্যৱতী হয়
পথাৰবোৰ শস্যৱতী হয়
সভ্যতাই তাক
ক্ৰীতদাস কৰি
ক্ৰীতদাস কৰি
জনতা
জনাৰ্দনৰ হাত-ভৰি বান্ধিব খোজে
জনাৰ্দনৰ হাত-ভৰি বান্ধিব খোজে
স্বাৰ্থৰ
পৃথিৱী কঁপাবলৈ
পৃথিৱী কঁপাবলৈ
তাৰ গধুৰ
গোৰোহাটো লাগে
গোৰোহাটো লাগে
সাৱধান, ঘটোৎকচ আহিছে
তোমালোকৰ
অট্টালিকাবোৰ কঁপিব ধৰিছে!
অট্টালিকাবোৰ কঁপিব ধৰিছে!
———————–
ঠিকনা: অদিতি
ভৱন, গড়কাষৰীয়া, মগৰাহাট (কালুগাঁও), শিৱসাগৰ-৭৮৫ ৬৬৬, ভ্ৰাম্যভাষ: ৯৮৫৪৮৪৮৩৫৯
ভৱন, গড়কাষৰীয়া, মগৰাহাট (কালুগাঁও), শিৱসাগৰ-৭৮৫ ৬৬৬, ভ্ৰাম্যভাষ: ৯৮৫৪৮৪৮৩৫৯
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
জলকোঁৱৰৰ পদ্য
মিণ্টুল হাজৰিকা
একো নোকোৱাকৈ ওলাই গ’ল তেওঁ
বুকুত ৰাখি নৰকৰ স্বৰলিপি
এতিয়া খালী খালী লাগে বুকুৰ কোঠা
কৈ নগ’ল যদিও বুজিলোঁ মই
তথাপি পদূলিত ৰুই থ’লোঁ চকুযুৰি
জোনাকেও জানে তেওঁৰ গমন কালিকাৰ কথা
তথাপি ৰাতি হ’লে মোৰ তেজত দৌৰে এশ আঠটা বগা ঘোঁৰা
মই নিজেই দুৱাৰ খুলি আদৰি আনিছিলোঁ ভিতৰলৈ
কেৱল সঁচা কোৱাৰ অজুহাততে সলনি হ’ল দৃশ্যপট
পকেটৰ পৰা খামুচি লৈ গ’ল প্ৰাণৰ কঠীয়া
এতিয়া কেৱল উকা পথাৰত পৰি আছে যীশুৰ জন্মৰ
এশ বছৰৰ আগৰ এটা দিন
এশ বছৰৰ আগৰ এটা দিন
মোৰ হাতত
যিপাহি ফুল তোমাৰ বাবে
যিপাহি ফুল তোমাৰ বাবে
তোমাৰ হাতত কিয় নাই সেইপাহি ফুল মোৰ বাবে
অৱশেষত গম পালোঁ মোৰ কোনো ঘৰ নাই
নদী নাই পাহাৰ নাই…
ক’লৈ যাওঁ মই নিজকে লুকুৱাই ৰাখিছোঁ নৰকত
বৰুৱাৰ পুখুৰীটো মোৰ পৰা কেইবা মাইল দূৰত!
ভ্ৰাম্যভাষ: ৮৬৩৮২৫৯০৭৩
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
অৰ্থৱাদ*
(অথৰ্ব বেদৰ দুটা
যাদুমন্ত্ৰৰে এটি কবিতা...)
যাদুমন্ত্ৰৰে এটি কবিতা...)
গায়ত্ৰী দেৱী বৰঠাকুৰ
(এক)
অ’ প্ৰিয়া
তোমাৰ-মোৰ
এই যে
চকুকেইটা
চকুকেইটা
সেইকেইটাই
বৰষক
মৌ
কলহৰ কাণে
চাৰিচকুৰ
কোণবোৰত
কোণবোৰত
ওলমি থাকক
কজলা কাজল
তোমাৰ আটকীয়া
হিয়াখনত
হিয়াখনত
মেৰ খাই থাকোঁচোন
মই
অকলেই…
আৰু আমি হৈ পৰোঁ আমাৰ দুয়োৰেই …
(দুই)
এইয়া চোৱা
মোৰ এই
সমন্ত্ৰক*
সমন্ত্ৰক*
কাপোৰডুখৰিৰে
বান্ধি পেলাইছোঁ
তোমাক
শুনা
আন কোনো
পয়োধৰাৰ নামকে
পয়োধৰাৰ নামকে
নানিবা
মুখলৈও
তুমি কেৱল মোৰহে
কথাটো গাঁছিয়েই থ’বা
হৃদয়ত
চিৰদিনলে…
*কোনো বস্তুৰ স্বৰূপক লৈ বিবাদ
*মন্ত্ৰপূত
বাসন্তী পুৰ৷ তেজপুৰ৷ শোণিতপুৰ—৭৮৪০০১
৮৮২২৯৪৩০৬৪
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ
গল্প
অনিন্দিতা
কলিতা
কলিতা
মই ৰামধেনু
হৈ কবিতা লিখা দিনৰে কথা—
হৈ কবিতা লিখা দিনৰে কথা—
ককাই কোৱা
সাধুটোত আছিল
সাধুটোত আছিল
এজনী গোসাঁনী
ভৰি-পটা
ওলোটা
ওলোটা
গছে গছে বগাই
ফুৰা
ফুৰা
বেয়া মনবোৰ
বধি পেলোৱা…
বধি পেলোৱা…
— আমি ডাইনী
বুলিহে কওঁ ককা!
বুলিহে কওঁ ককা!
— নাপায়, নক’বি৷ আই গোসাঁনীয়ে শুনিব৷ দায় লাগিব৷ জামুকলীয়া ৰংবোৰ পি খাব৷
ককা নাই, কাহিনীটো আছে
যুৰীয়া ঘৰৰ
তিৰোতাবোৰৰ থুৰীয়াত লাগি,
তিৰোতাবোৰৰ থুৰীয়াত লাগি,
পাভটিৰ
চুঙা-বাঁহৰ নিমখত ডুবি,
চুঙা-বাঁহৰ নিমখত ডুবি,
জপাৰ তলৰ
কাপোৰত গোন্ধ সানি
কাপোৰত গোন্ধ সানি
আলহী-পাখিৰে
উৰি আহি
উৰি আহি
কাহিনীটো
নগৰৰ বৰ ঘৰত সোমায়হি
নগৰৰ বৰ ঘৰত সোমায়হি
পাৰী খুঁটাত লাগি ঝুনুক্কৈবাজে
আই গোসাঁনীৰ জুনুকা
দুভৰি
দুভৰি
নিশা পৰে পৰে
বাজিয়েই থাকে
বাজিয়েই থাকে
আই গোসাঁনীয়ে চিঞৰে
নুশুনে কোনেও
জাক জাক বগা
এপ্ৰনে
এপ্ৰনে
কেচিৰে ছিঙি দিয়ে চিঞৰ!
কঁপা কঁপা
নীৰৱতাৰ পাছত
নীৰৱতাৰ পাছত
সকলোৰে জীৱনৰ
ভাগি যোৱা ঘটনাৰ আঁৰত
ভাগি যোৱা ঘটনাৰ আঁৰত
হেনো
আই গোসাঁনীৰ মায়া
আই গোসাঁনীৰ ছায়া
আই গোসাঁনীৰ কায়া
কাহিনীটো
বুকুত বান্ধি লৈ ফুৰিছোঁ
বুকুত বান্ধি লৈ ফুৰিছোঁ
এদিন ভেঁকুৰি
ধূসৰ হোৱা
ধূসৰ হোৱা
এখন আইনাৰ
সিপাৰৰ পৰা
সিপাৰৰ পৰা
আই গোসাঁনীয়ে ক’লে
তুমিয়েইতো
মৃত কাহিনীকাৰ!
মৃত কাহিনীকাৰ!
তেতিয়ালৈ
সকলো মায়া লগা পাহাৰ বগুৱা বাই অহা
সকলো মায়া লগা পাহাৰ বগুৱা বাই অহা
মোৰ সন্মুখত
ককা
ককা
আৰু হাঁহি
খিলখিল ধানৰ থোকেৰে জিলমিলাই থকা
খিলখিল ধানৰ থোকেৰে জিলমিলাই থকা
সোণোৱালী
পথাৰ
পথাৰ
পথাৰ
আৰু পথাৰ…।
কবিতাটিৰ শ্ৰব্য ৰূপ