পাঠাগাৰ

দীপিকা শইকীয়াৰ কাব্যগ্ৰন্থ কৰ্ণৰ
স্বগতোক্তিত মহাভাৰতৰ ট্ৰেজিক নায়ক মহাৰথী কৰ্ণৰ ক্ষত-বিক্ষত হৃদয় সংবাদ প্ৰকাশ পাইছে।
সমগ্ৰ পুথিখন মুঠতে এটা কবিতা। মানুহৰ অস্তিত্ব, ভৌতিক অস্তিত্ব সাব্যস্তকৰণৰ বাবে মানুহৰ নিৰন্তৰ প্ৰয়াস আৰু
তাৰ কাৰণেই নিৰন্তৰ যুদ্ধৰ সৈতে সহবাস, কৰ্তব্য-অকৰ্তব্যৰ বিচাৰবোধ,
মানুহৰ ভৱিতব্য
সম্পৰ্কে কৰ্ণৰ দৃষ্টিভংগী উপলব্ধি কৰিবলৈ কবিয়ে আন্তৰিকতাৰে যত্ন কৰিছে। গীতিময় স্বয়ংসম্পূৰ্ণ
শব্দচয়নেৰে সালংকৃত কাব্যময় গতিপ্ৰৱাহে পাঠকক এক তুৰীয় জগতলৈ লৈ যাব পাৰে। কবিতাটোৰ
ভাষাও চৰিত্ৰানুগ– সেইবুলি একবিংশ শতিকাৰ
পাঠকৰ বাবে অপৰিচিত নহয়। স্থিতিস্থাপক ভাষাৰে কবিয়ে মানৱীয় প্ৰবৃত্তি-নিবৃত্তিক সময়ে
সময়ে ঢিলাই দিছে, সময়ত আকৌ টানি ধৰিছে।

অসমীয় ভাষাত চিত্ৰ-ভাস্কৰ্যশিল্প
সম্পৰ্কীয় চৰ্চা আঙুলিৰ মূৰত লিখিব পৰাকৈ কম। প্ৰকৃততে এইটো কাৰণতে অসমত চিত্ৰ-ভাস্কৰ্যশিল্পীসকলৰ
প্ৰতি মানুহৰ আগ্ৰহো কম। কবি নীলমণি ফুকনে আৰম্ভ কৰা শিল্প সমালোচনাৰ ক্ষেত্ৰখনত শেহতীয়াকৈ
সংযোজিত হৈছে ড° ৰাজকুমাৰ মজিন্দাৰৰ নাম।  ড° মজিন্দাৰ নিজে চিত্ৰশিল্পী, চিত্ৰশিল্পৰ অধ্যাপকো। গতিকে
শিল্পকলা : ঐতিহ্য আৰু আধুনিকতা শীৰ্ষক পুথিত তে‍খেতৰ শিল্পদৰ্শন প্ৰকাশ
পোৱাৰ লগতে প্ৰকাশ পাইছে চিত্ৰ-ভাস্কৰ্য সম্পৰ্কে কেইবাটাও দিশত তেখেতৰ অন্তৰ্ভেদী
বিশ্লেষণ। পুথিখনত সৰ্বমুঠ ছাবিছটা লেখা সংকলিত হৈছে। তাৰে দুটামান লেখা হৈছে কথোপকথন
আৰু  আন দুটামান হৈছে গ্ৰন্থ সমালোচনা। লেখকে
নিজৰ সময়ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত শিল্পচৰ্চাৰ সম্পৰ্কেও আন দুটা লেখাত প্ৰকাশ কৰিছে। শংকৰদেৱৰ শিল্পবোধ, পুথিচিত্ৰ, মুখাশিল্প, ছপাচিত্ৰ, প্ৰকৃতিচিত্ৰ, ড্ৰয়িং আদি বিভিন্ন দিশ পুথিখনত
আনুপুংখিকভাৱে আলোচিত হৈছে।

নৱজিৎ চেলেঙৰ নন্ ডিজিটেল্
গল্পবোৰ নতুন গল্পকাৰ এজনৰ বলিষ্ঠ আত্মপ্ৰকাশৰ প্ৰমাণ। গল্পগ্ৰন্থখনৰ নামবাচক শব্দ
তিনিটাৰ মাজত থকা নৱনিৰ্মিতিৰ প্ৰয়াস গল্পকাৰজনৰ প্ৰতিটো গল্পৰ মাজতে ঘনীভূত ৰূপত থূপ
খাই আছে। আধুনিক জীৱনশৈলীত মানুহৰ যন্ত্ৰণা বহুমাত্ৰিক হৈ উঠিছে, মানুহৰ নিৰাপত্তাহীনতা হৈ উঠিছে
বহুস্তৰবিন্যস্ত আৰু বিক্ষিপ্ত। এই ভাবকে প্ৰতিটো গল্পৰ বিষয়বস্তু আৰু সেই অনুক্ৰমে
ঘটনাৱলীত উপলব্ধি কৰিব পাৰি। শেহতীয়াকৈ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰা নতুনসকলৰ ভিতৰত নৱজিতে ব্যতিক্ৰমী
ধৰণে কথিত লোকভাষাক কেন্দ্ৰীয় প্ৰকাশভংগীৰ সাৰবস্তু হিচাপে লৈ তেওঁ ৰচনা কৰিছে প্ৰতিটো বাক্য।
তেওঁৰ বচনভংগী সৰল যদিও সৰস ব্যঞ্জনাৰে ওপচা, স্থিতিস্থাপক আৰু চৰিত্ৰানুগত। অসমৰ গ্ৰাম্যজীৱনৰ আপাততঃ ক্ষুদ্ৰ কিন্তু তাৎপৰ্যপূৰ্ণ
চিত্ৰ কিছুমানৰ যোগেদি মুকলি বজাৰৰ ৰূপ লোৱা ক্ৰমশঃ প্ৰকৃতিবিচ্ছিন্ন আধুনিক মানুহৰ
জীৱন-যন্ত্ৰণাকে চিত্ৰায়ণ কৰিবলৈ তেওঁ যত্ন কৰিছে। চৰিত্ৰবোৰৰ মনোজগত উন্মোচনৰ দিশৰ পৰাও
লেখকৰ আন্তৰিকতা উপলব্ধি কৰিব পাৰি। ঘাইকৈ গল্পকাৰৰ কথকতা শৈলীটোৱে কোনো সময়তে চৰিত্ৰবোৰৰ
স্বাচ্ছন্দ্যক কলুষিত
কৰিব পৰা নাই অথবা চৰিত্ৰবোৰৰ অবাধ বিচৰণেও বক্তাক কোনো বিশেষ চৰিত্ৰৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে
মনোযোগী কৰি তোলা নাই। ই গল্পকাৰ নৱজিতৰ আন এটা মন কৰিবলগীয়া দিশ। পাঠৰ সামগ্ৰিক তাৎপৰ্য
আৰু আমাৰ ব্যক্তিজীৱনৰ প্ৰায় একেআগি‍ অভিজ্ঞতাৰ বাবেই পাঠকে গল্পবোৰৰ মাজত নিজৰে প্ৰতিফলন
দেখা পায়।

কুশল দত্ত অসমীয়া আধুনিক কবিতাৰ
এটা চিনাকি‍ নাম। প্ৰথম অৱস্থাত আৱেগ-নিৰ্ভৰতাৰ ফলত তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীৰ স্বচ্ছতা দেখা নগৈছিল। কিন্তু
পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ কবিতাত তেওঁৰ মানসিক চৈতন্যৰ বাস্তৱবাদিতা প্ৰমাণ হৈছে। তেওঁৰ সমালোচক
মনটো তীক্ষ্নধী আৰু কাৰ্যকৰী। অতীত-ভৱিষ্যৎ, গাঁও-চহৰ,
পাৰ্থিৱ-অপাৰ্থিৱ
বিবিধ বিষয় আহি তেওঁৰ কবিতাত সংশ্লেষিত হৈছেহি। 
নিজৰ সৃষ্টিৰ সম্পৰ্কত তেওঁৰ এটা স্পষ্ট ধাৰণা আছে। সেয়েহে তেওঁৰ কাব্যভাষা
অতি উন্নত, সমসাময়িকসকলৰ ভিতৰত এইটো
দিশত তেওঁ প্ৰথম শাৰীতে থাকিব। শৈলীক লৈও তেওঁ সচেতন সম্পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছে। ‘কবিতা’ বুলি ক’লে যেনেকুৱা শব্দৰ কম্প’জিশ্যন এটা মনলৈ আহে, তেনে কম্প’জিশ্যন বাদ দিও দত্তই কিছু লেখা
লিখিছে। শেহতীয়াকৈ কেৱল ছাবিছটা কবিতাৰে তেওঁ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে পকা ধানৰ কিৰীটি
শীৰ্ষক কাব্যগ্ৰন্থখন। শিল্পী অধ্যাপক ড° ৰাজকুমাৰ মজিন্দাৰৰ ড্ৰয়িঙেৰে
আৰু মনোজ কুমাৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ প্ৰচ্ছদেৰে সমৃদ্ধ কিতাপখনত কবিতাৰ সংখ্যা নিচেই কম হ’লেও এইখন কিতাপ নিশ্চিতভাৱে অসমীয়া
কবিতাৰ সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এখন প্ৰতিনিধিত্বমূলক প্ৰতিফলক।