স্বপ্নালী কলিতা
সোণাইৰ দেউতাকৰ থাকোতে
দহোটা আঙুলিয়েই আছে
কামতো পাৰ্গত
পিছে শিলবোৰে ছাঁ দিয়াৰ পৰা�
দহোটা নখেই মৃত্যুবৰণ কৰিলে
লাহে লাহে���
থাকোতে কাণদুখনো আছে���
নিজৰ ঠাইতে�
বাটে-ঘাটে খবৰো সোধে দুই-এজনে�
কাণ এখন আগবঢ়াই দিয়ে
সোধোঁতালৈ�
শিলবোৰে যেতিয়া নিজৰ আকাৰ সলায়�
কুৱেৰীত সপি দিয়ে নিজক
চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবই
সেইবুলি সোণাইৰ বাপেকে ��
আমনি পালে হ’বনে �
শিলেইটো অতকাল দি আছে ছাঁ
চকুদুটাৰ বিনামূলীয়া �
অস্ত্ৰোপ্ৰচাৰ কৰাব বোলে
কথাটো ল’ৰালৰিয়ে�
অৱশ্যে একেলগে সপ্তাহৰ
ৰোজ যোগাৰৰ প্ৰসংগটো
আৰু ল’ৰালৰি�
সোণাইৰ দেউতাকৰ
আক্ষেপো নাই
নাই ভ্ৰুক্ষেপো�
শৰীৰৰ চমকাচমক দাগবোৰৰ
পোৰণি বৰ বেছিদিন নাথাকে
থাকে ৰংটোহে�
পেটৰ পোৰণি পিছে
বৰ আহুকলীয়া
সহিব নোৱাৰি
নেদেখি
পোৰণিৰ পাছৰ ৰং��
চলি যায় সকলো�
মানে চলি আছিল সকলো����
শিলবোৰ�
শিলৰ তলৰ জুইকুৰা
শিলৰ কান্দোন
এই আটাইবোৰ মিলি �
সোণাইহঁতৰ মূৰৰ ওপৰত ছাতি
এটা হৈছিল
দেউতাকে কৈছিল–
“সেইখনেই সিহঁতৰ আকাশ”��
পিছে সোণাইৰ দেউতাকে এইবাৰ�
বুকুখন একাষৰীয়া কৰিব
নোৱাৰিলে
আঙুলি কাণ আৰু চকুৰ দৰে�
চিলিকণে খামোচা মাৰি ধৰিলে�
বুকুত
কথাবোৰ ছাতিৰ তলৰ পৰা
আঁতৰি আহিল��
সোণাইৰ দেউতাকে
সপোনত দেখিলে–
সেই খামোচাটোত
…
জুইৰ ফিৰিঙতিবোৰ �
উৰি ফুৰিছে
চাৰিওফালে
গগন ঠিকাদাৰে কপালৰ ৰেখা
থুপ খুৱাই
উচ্চাৰিলে
***
চিলিক’ছিছ – চিলিকাৰ ধূলি উশাহত সোমোৱাৰ ফলত হোৱা এটা দীৰ্ঘদিনীয়া হাওঁফাওঁৰ ৰোগ। বিশেষকৈ শিলৰ কুৱেৰীত শ্ৰমদান কৰা শ্ৰমিকসকল এনেৰোগৰ স্বীকাৰ হয়।
ঠিকনা :
বৰটিং নাওশলীয়া
গোলাঘাট