ৰচনা পাঠক
ইণ্টাৰভিউ! ইণ্টাৰভিউ!
প্ৰাৰ্থীসকলৰ দীঘল ‘কিউ’
‘নাইট চকীদাৰ’
প্ৰাৰ্থীজন হ’ব
লাগে বেচ ‘দিলদাৰ’৷
গদাধৰে ভাবি আছে, ‘‘পাই
যাম মই,
এখন লৈ
দিনৰ দিনটো মই ফুৰিম চলাই,
ৰামবদন হোটেলত পাও ভাজি খাই৷’’
এনেতে পৰিল ডাক— গদাধৰ ডেকা!
কোনে মাতে বুলি চায়
চকু কৰি বেঁকা৷
তাৰে পাল পৰা বুলি
বুকুখন গ’ল ফুলি,
পাৰ হৈ দুৱাৰডলি—
পৰ্দাখন চালে তুলি৷
আছে বৰ অফিচাৰ সন্মুখত
বহি,
কৰি চহী৷
সেমেনা–সেমেনি
কৰি গদাধৰে ক’লে,
অফিচাৰে ক্ৰমে ক্ৰমে নাম-ধাম সুধি
ভাবিলে ল’ৰাৰ গাত আছে বেচ
বুধি৷
‘‘তথাপি পৰীক্ষা এটা কৰা
হওকচোন!’’
— বুলি চাব বিচাৰিলে প্ৰাৰ্থীৰ
গুণ৷
‘‘তুমিতো চাকৰি পাই হ’বা চকীদাৰ,
অফিচতে কৰিব লাগিব ৰাতি পাৰ৷’’
— ‘‘হয় ছাৰ’’ বুলি সি মিচিকি হাঁহিলে,
— ‘‘তেতিয়াতো…’’ বুলি ছাৰে আকৌ সুধিলে:
— ‘‘তেতিয়াতো ৰাতি ৰাতি ধৰিব
টোপনি,
সংসাৰৰ মহবোৰে কৰিব
আমনি৷
তেনে অৱস্থাত তুমি কি
কৰিবা কোৱা,
চাকৰিটো লোৱা৷
সি ক’লে হাঁহি মাৰি— ‘‘সেই
চিন্তা ছাৰ,
আগতেই কৰি দিহা কৰি থৈছোঁ তাৰ৷’’
অফিচাৰে সন্দেহেৰে
তাৰ ফালে চালে,
বুদ্ধিফেৰা গালে—
মনে মনে থৈ দিম চুক
এটা লৈ৷
ৰাতি হ’লে
বাহিৰৰ বেঞ্চিখনতে,
ৰাতিৰ ৰাতিটো,
চাকিটো৷’’
হৈ গ’ল চমৎকাৰ!
‘‘পিছে এই বুদ্ধি জানা ইয়াত
নচলে,
তাতোকৈ ভাল হ’ব
ঘৰতেই শুলে৷’’
আঙুলি টোঁৱাই
বাহিৰলৈ যাবলৈ দিলে
সঁকীয়াই৷
গদাধৰে বুজিলে সি চাকৰি নাপায়,
কথাতেই বঁটা-গঁতা দুয়োটাই পায়৷
তাৰো হ’ল
একেই বিলাই,
ভাবি— ‘‘ভাগ্যতে নাই!’’
বুদ্ধিয়ক বোলাবলে’ যাওঁতে
নিজক,
নিজৰ হিতক৷
প্ৰাৰ্থীসকলৰ দীঘল ‘কিউ’
‘নাইট চকীদাৰ’
প্ৰাৰ্থীজন হ’ব
লাগে বেচ ‘দিলদাৰ’৷
গদাধৰে ভাবি আছে, ‘‘পাই
যাম মই,
এখন লৈ
দিনৰ দিনটো মই ফুৰিম চলাই,
ৰামবদন হোটেলত পাও ভাজি খাই৷’’
এনেতে পৰিল ডাক— গদাধৰ ডেকা!
কোনে মাতে বুলি চায়
চকু কৰি বেঁকা৷
তাৰে পাল পৰা বুলি
বুকুখন গ’ল ফুলি,
পাৰ হৈ দুৱাৰডলি—
পৰ্দাখন চালে তুলি৷
আছে বৰ অফিচাৰ সন্মুখত
বহি,
কৰি চহী৷
সেমেনা–সেমেনি
কৰি গদাধৰে ক’লে,
অফিচাৰে ক্ৰমে ক্ৰমে নাম-ধাম সুধি
ভাবিলে ল’ৰাৰ গাত আছে বেচ
বুধি৷
‘‘তথাপি পৰীক্ষা এটা কৰা
হওকচোন!’’
— বুলি চাব বিচাৰিলে প্ৰাৰ্থীৰ
গুণ৷
‘‘তুমিতো চাকৰি পাই হ’বা চকীদাৰ,
অফিচতে কৰিব লাগিব ৰাতি পাৰ৷’’
— ‘‘হয় ছাৰ’’ বুলি সি মিচিকি হাঁহিলে,
— ‘‘তেতিয়াতো…’’ বুলি ছাৰে আকৌ সুধিলে:
— ‘‘তেতিয়াতো ৰাতি ৰাতি ধৰিব
টোপনি,
সংসাৰৰ মহবোৰে কৰিব
আমনি৷
তেনে অৱস্থাত তুমি কি
কৰিবা কোৱা,
চাকৰিটো লোৱা৷
সি ক’লে হাঁহি মাৰি— ‘‘সেই
চিন্তা ছাৰ,
আগতেই কৰি দিহা কৰি থৈছোঁ তাৰ৷’’
অফিচাৰে সন্দেহেৰে
তাৰ ফালে চালে,
বুদ্ধিফেৰা গালে—
মনে মনে থৈ দিম চুক
এটা লৈ৷
ৰাতি হ’লে
বাহিৰৰ বেঞ্চিখনতে,
ৰাতিৰ ৰাতিটো,
চাকিটো৷’’
হৈ গ’ল চমৎকাৰ!
‘‘পিছে এই বুদ্ধি জানা ইয়াত
নচলে,
তাতোকৈ ভাল হ’ব
ঘৰতেই শুলে৷’’
আঙুলি টোঁৱাই
বাহিৰলৈ যাবলৈ দিলে
সঁকীয়াই৷
গদাধৰে বুজিলে সি চাকৰি নাপায়,
কথাতেই বঁটা-গঁতা দুয়োটাই পায়৷
তাৰো হ’ল
একেই বিলাই,
ভাবি— ‘‘ভাগ্যতে নাই!’’
বুদ্ধিয়ক বোলাবলে’ যাওঁতে
নিজক,
নিজৰ হিতক৷