Category অন্যযুগ, জুন ২০২৪

 জ্যোতিনীলিমা গগৈ   শিলৰ কাহিনী কৈ কৈ খোৰোঙত ফুলবোৰ মৰহি যোৱাৰ দিনা সম্ভৱতঃ নেৰুডাই লিখিছিল – ‘Tonight I can write the saddest lines’   সৰু এটি হাতৰ মুঠিত অনন্ত ব্যাপ্ত পোহৰৰ স্ফুলিঙ্গ শতযোজন বাট কুৰি বাই আহি চাই থাকোঁ স্মৃতি…

মূল : বনফুল (বাংলা) অসমীয়া অনুবাদ : বাসুদেব দাস (অভিনয় কাণ্ড) সীতাক বনবাসলৈ পঠাই ৰাম পত্নীশোকত উন্মাদৰ নিচিনা হৈ পৰিছে। তেওঁ কেৱল ভাবি থাকিল – ‘মই বৰ অবিচাৰ কৰিছোঁ।‘         কুলগুৰু বশিষ্ঠক তেওঁ ক‘লে— ‘গুৰুদেৱ, অবিচাৰ! এয়া ঘোৰ অবিচাৰ; সীতাৰ কোনো অপৰাধ নাই-…

প্ৰশান্ত মিশ্ৰ ১. শত্ৰু-মিত্ৰ    পণ্ডিতৰ সভাত মূৰ্খৰ কাম শত্ৰুতা   শত্ৰু- মিত্ৰনো কোন কোনেও নাজানে   মনুষ্য জীৱনত সকলোৱে হাঁহিব বিচাৰে পিছে সৌভাগ্যশালীনো কোন আটায়ে কেৱল কান্দে   অসূয়া এৰি মিত্ৰতাৰ পথলৈ আহাঁ তুমিও পণ্ডিত নিজৰ জগতত।   ২.…

অসীম কুমাৰ হাজৰিকা অসমীয়া সাহিত্য জগতত এক স্বকীয় অগতানুগতিক, আপোচহীন স্থিতিৰে ভাস্কৰজ্যোতি নাথ জিলিকি উঠিছে। নাথৰ সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ “পাঠ আৰু বীক্ষণ” নির্মোহ সমালোচনাৰে সমৃদ্ধ এখন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ।  বিশ্ব সাহিত্যৰ কালজয়ী সাহিত্য কৰ্মৰ ওপৰত অধ্যয়ন পুষ্ট অৱলোকন আৰু  বিংশ শতিকাৰ সাহিত্য তত্ত্বৰ তাত্ত্বিক বিশ্লেষণ ’পাঠ…

কবি – বৰিছ পেচটাৰনাক,  ৰাছিয়া (১৯৫৮ চনৰ সাহিত্যৰ ন’বেল বঁটা ) অনুবাদ : ড° ৰঞ্জিত দত্ত কেনেকৈনো সুঁৱৰিম  অয়নান্তৰ সেই দিনবোৰৰ  কথা, বহু  দিনৰ আগেয়েই বহুতে লিখি শেষেই কৰিলে সেই সকলোবোৰ। একেবোৰকে  বাৰে বাৰে দোহাৰি থাকিব নোৱাৰি, সেয়া আছিল অনন্য!…

 অমৃত গোস্বামী   সুক্ষ্ম তাঁৰ একোডালতে সঙ্গীতৰ সাতোটা সুৰ বাজি উঠে; জন্তুৰ শুকান ছাল এখনেৰে সাজি উলিওৱা বাদ্য-যন্ত্ৰ একোটাত শিল্পী এজনে সুন্দৰ তাল‌ একোটাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে; নিৰস ধাতু এডোখৰে শিল্পীৰ হাতৰ পৰশ‌ পাই মধুৰ সংগীতৰ ধ্বনি তোলে৷ ঠিক একেটা…

  মৃদুল শৰ্মা ২০ দুৰ্যোধন৷ জন্মৰ পৰৱৰ্তী সময়ত জ্যোতিষশাস্ত্ৰীয়ে মোৰ নাম ৰাখিছিল সুযোধন৷ শ্ৰদ্ধেয় পিতৃদেৱ আৰু মাতৃদেৱীয়ে মোক এই নামেৰেই মাতি আহিছে৷ পিতামহ ভীষ্ময়ো জীৱনৰ গৰিষ্ঠকাল এই নামেৰেই মোক মাতিছিল৷ কিন্তু জীৱনৰ কোনোবা এটা দিৱসত কোনোবা গোপন প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে মোৰ নামৰ…

অজিত ছিংনাৰ (সাত)        ডাঙৰ জলাহখনৰ পাৰে পাৰে আহি কপিলী পাৰৰ ভেলৌগুৰি গাঁৱত তেমেকা আৰু কেৰ্পাই উপস্থিত হ’ল৷ বাট বুলিবলৈ প্ৰায় নায়েই৷ বসতি পাতল বাবে মানুহৰ আহযাহো কম৷ ভেলৌগুৰি গাঁওখন কৈৱৰ্ত মানুহৰে ভৰা৷ সৰু গাঁও৷ মানুহ ছঘৰমানহে আছে৷ এনেবোৰ…

 লোকনাথ গোস্বামী   (৪য় অধ্যায়)   (১)   ডাঙৰ দাদাহঁতে (কাবুলদা, জগতদা) গাঁৱৰপৰা ওলাই আহি টাউনত নিজস্ব স্থিতি একোটা লোৱাৰ লগতে দেউতাকো পাৰিবাৰিক বোজাৰ পৰা কিছু সঁকাহ দিলে ঠিকেই, কিন্তু বাকী আমাৰ আঠোটা সন্তান পঢ়াই-শুনাই ডাঙৰ কৰাৰ দায়িত্ব অকলে ল’ব পৰা…

জুবিলী গগৈ   মৃত্যুৰ কুঁৱাটোত তেতিয়া পানী নাছিল পানী শুহি লোৱা দেহবোৰ জীৱাশ্ম হৈছিল   ঘেৰি থোৱা আইনাখনত নিজৰ মুখ দেখিয়েই উচপ খাই উঠিছিলোঁ আমি   অতল তলিত বাজি আছিল অন্তহীন হাহাকাৰ   বেহিচাপী মৰণৰ আৰ্তি শুনি চেঁচা হৈ পৰিছিল…