sdblogs2011

  নৱনীতা ভট্টাচাৰ্য্য (২) হিড়িম্বক বধ আৰু হিড়িম্বাৰ সৈতে বিৱাহ   মাকে বনীক দিয়া প্রতিশ্রুতি অনুসৰি সিদিনাখন হিড়িম্বাৰ সাধুটো ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে – জতুগৃহৰ পৰা ওলাই পঞ্চপাণ্ডৱে মাক কুন্তীৰ লগত গৈ গৈ গংগা নদী পাৰ হ’ল৷ তাৰ পাছত আকাশৰ নক্ষত্ৰবোৰ…

মনজিত বৰা   নদীৰ জন্মৰ কথা নক’লোৱে যেনিবা কিনো ক্ষতি নদীৰ নদীৰ বীৰ্য বুটলিবলৈ বালিচৰৰ গৰ্ভত নদীয়াল মানুহবোৰৰ জন্ম আমি নদীয়াল মানুহ চিনাকী নদীৰ সোঁতত আমাৰ জীৱনৰ সুৰ ভাহে মাছৰ পেটত ওপজে আমাৰ সুখ ৰূপালী ঢৌত দেও দি ফুৰে খিলখিল…

চন্দন বৰ্মন    (১)  সিদ্ধান্ত    দেৱাল গঢ়িলে ঘৰ ভাঙিলেই পৃথিৱী চকু নমালে এডোখৰ মাটি উঠালেই অনন্ত আকাশ৷   (২)  পিৰালিৰ গান    হাজাৰ বছৰ কাটি যায়৷ এটি নিৰ্জন সন্ধিয়াই  মোৰ ঘৰৰ পিৰালিত বহি তমোময় গীত গায়৷   (৩) ব্যৰ্থতা…

লক্ষী প্ৰসাদ ৰেগন অৰণ্যই কথা কয় আপোনাক-মোক ভাল পোৱাৰ কথা নিজেও বাচি থাকক, আমাকো বচাই ৰাখক-আকাৰে- ইংগিতে দূবৰি, মানিমুনিৰ পৰা বটবৃক্ষলৈকে অৰণ্যৰ সাংগোপাংগ আমাতকৈ চাপৰবোৰক আমি গচকি মাৰোঁ আমাতকৈ ওখবোৰক বুদ্ধিশক্তিৰে বশ কৰোঁ মুঠতে আমাৰ কামত আহিলেই হ’ল বাকী যি…

 অনুভৱ তুলসী  দিনলিপি মোৰ সমুখত কালিৰ দিনটোৰ মৃতদেহ বাহী শ ৰখীয়া হৈ বহি আছোঁ সমুখৰ কলমডাল মৃতদেহৰ অন্য এক সংস্কৰণ যেন আৰু এই কাগজখিলা মৃত আকাশৰ এটি পাত যেন আজি হয়তো আকৌ উদয় হৈছে সূৰ্য আজি কি কালিৰ স্মৃতি? নে…

 পিংকু কলিতা (১)  উপস্থিতি অবিহনে স্মৃতিবোৰক হৃদয়ঙ্গম কৰাতো কোনোবাখিনিত থাকি যায় ফাঁক; অনুপস্থিতিয়ে সোলোক-ঢোলোক কৰে অনুভৱৰ মুঠি৷ বিশেষ ঠাইটুকুৰাত উপস্থিতিয়েহে দৃশ্যবোৰো সজীৱ কৰে স্মৃতিৰ এখিলা এখিলা পাত লুটিয়াই; চৌপাশৰ সুগন্ধিয়ে কৈ দিয়ে বিগত সময়ৰ বহু কথা; চুই চাব পৰা সমলবোৰত…

মূল :  য়োচা বুছন (Yosa Buson)  ভাবানুবাদ : প্ৰশান্ত  মিশ্ৰ   এহেজাৰ কেজি ওজনৰ মন্দিৰৰ এটা ঘণ্টাত এজনী পখিলা আহি পৰিলেহি আৰু নিঃশব্দে টোপনি গ’ল।  

মূল : সুবোধ সৰকাৰ (বাংলা) অসমীয়া অনুবাদ : কুমুদ ঘোষ   এটা চিজফায়াৰৰ পৰা আন এটা চিজফায়াৰৰ মাজৰ পুৱাৰ পোহৰত মই জন্মগ্ৰহণ কৰিছিলোঁ৷ কিন্তু পুৱাৰ পোহৰক মই পোহৰ বুলি নকওঁ মোৰ মা মোৰ প্ৰথম পোহৰ৷ মোক মৃত্যুৰ ভয় নেদেখুৱাব মই…

 পৰী পাৰবীন   সন্মুখৰ ঘৰৰ জংঘল হৈ পৰা বাগিচাখনৰ পৰা পোক-পতংগৰ সমস্বৰৰ কোলাহল ভাহি আহিছে৷ নিগনি খোৱা সৰীসৃপ এটাই আগলি বাঁহেৰে তললৈ নামি আহি গছৰ খোৰোঙত সোমাই পৰিল৷ পৰাণে বেলকনিৰ টাবকেইটালৈ চালে৷ বগা ভেঁটফুলৰ পাহিবোৰ পানী পাই সতেজ হৈ উঠিছে৷…

 জয়ন্ত মাধৱ বৰা ৷৷ সাত৷৷   ঠেলাখনত চন্দ্ৰৰ ঘৈণীয়েকৰ শটো লৈ গণেশ আৰু চন্দ্ৰ গাঁওখনত সোমোৱাৰ লগে লগে অৱধাৰিতভাৱেই উদ্‌ভ্ৰান্ত হৈ পৰিল পৰিপাৰ্শ্ব– যেন দুয়োটাই ডাইনীৰ অভিশাপ এসোপাহে গাঁওখনলৈ লৈ আহিছে৷ সকলোৱে আকৌ ডাইনীৰ কথা পাতিবলৈ ল’লে৷ বহুতে ভাবিলে, ডাইনীৰ…