ভাস্কৰজ্যোতি নাথ এজন মানুহে তেওঁৰ জীৱনকালত সকলো কিতাপ অধ্যয়ন কৰাটো সম্ভৱপৰ নহয়৷ জাৰ্মানিৰ জ’হান্স গুটেনবাৰ্গে ছপাযন্ত্ৰ আৱিষ্কাৰ কৰা দিন ধৰি পৃথিৱীত আজিলৈকে কিমান কিতাপ ছপা হৈছে, তাৰ লেখ–জোখ উলিওৱাটো সম্ভৱপৰ নহয়৷ পৃথিৱীৰ প্ৰায়বোৰ ভাষাত বিশ্বজুৰি খ্যাতি অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা কিতাপৰ…
মেঘনা চৌধুৰী (ফট’ দিব ‘‘প্ৰতিজন অৰ্জুনকেই একোজন কৃষ্ণ লাগে’’— আঠোটা খণ্ড চোৱাৰ পাছত নৱম খণ্ডটোত অৰ্ঘ (কুনাল ৰয় কাপুৰ) নামৰ আপাতদৃষ্টিত আধুনিক, বেপেৰুৱা আৰু চঞ্চল যেন লগা ল’ৰাটোৰ মুখেৰে ওলোৱা এই কথাষাৰেই যেন সমগ্ৰ কাহিনীটোৰ সাৰ হৈ দৰ্শকৰ অন্তৰ্মন আলোকিত কৰি তুলিব৷ কাহিনীটোৱে…
আকাশ দীপ্ত ঠাকুৰ (৯) দোকানৰ ভিতৰৰপৰা বাহিৰখনৰ কিছু অংশলৈকে সাৰি জাবৰবোৰ বাহিৰলৈ বাটৰ কাষলৈ উলিয়াই থোৱা ভঙা প্লাষ্টিকৰ বাল্টিটোত পেলাই দিয়াৰ পাছতে নীলাঞ্জনাই সময়টো মন কৰিছিল৷ সাত বাজি গ’ল৷ লৰালৰিকৈ তাই ভিতৰৰ ফালে আহি বাহী ঘৰটো এফালৰপৰা সাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি…
দ্বিজেন কুমাৰ দাস স্মৃতি চপাই উৰি যায় অতৃপ্ত আত্মাৰ এটি চৰাই ডাক্তৰে নজনালে প্ৰাৰ্থনাইও নিদিলে উমান মেঘৰ এজোলা বিস্ময় মলঙা কপালত শুভ্ৰ শিল পাখি ভঙা পখিলা! জানিলে বিচনাৰ কাষৰ টুলখনত পৰি থকা চামুচখনে ইমান কঁপনি…
(শ্লেভয় জিজেকৰ ৰগৰেৰে…) দিগন্ত শইকীয়া বপুৰা সিয়ান বৰ আঁহতৰ তলত জিভা ধৰাই থাকোঁতে এদিন ওপৰৱালাৰ পৰিল নজৰ ধৰাই নিলে তাক বঁটাই নে গতাই বুজাই নাযায়৷ বিদায়ৰ চলেৰে সি কোনো কাণক কৈ গ’ল– চিঠি লিখিম চিয়াঁহী যদি নীলা…
(উৎসৰ্গঃ নীলপৱন বৰুৱা)বিপুল কুমাৰ দিহিঙীয়া ঠিক দুপৰ নিশাৰ কথাযীশুক ক্ৰুচত দিয়াৰ পাছতজেৰুজালেমত পোহৰ। ৰঙা পোহৰওখ ওখ পাইন গছবোৰে মাজৰাতিনিচুকাৰ পাছত কাষতে পৰি থকাজঠৰ শিলাবোৰে ক’লে–কোনে কোনে অ’ তহঁতৰ টোপনি কাঢ়িলমাইকেলেঞ্জেলো।শিলাবোৰ এইবাৰ কঁপিল ঠক্ ঠককৈনিয়ৰৰ টোপালবোৰে ক’লে–তহঁতক জীৱ দিবকঁপ কিয়?আন্ধাৰত পোহৰৰ…
পম্পি বৰা বৈশ্য অ’ ককা অ’ ককা কিনো কৰি আছা,আহাঁচোন কথা পাতো মোৰ কাষত বহাঁ,আজি স্কুলত বাইদেৱে কি শিকালে শুনা। বহাগত কুলিয়ে মাতে, খৰ আহে জেঠত,কঠীয়া সিঁচাৰ সময় পৰে আহাৰ-শাওন মাহত ।ভাদ মাহত নামঘৰত ভকত-বৈষ্ণৱ বহে,মহাপুৰুষ দুয়োজনাৰ মৃত্যু তিথি পৰে। আহিনত কঁহুৱা ফুলে, কাতিত কঙালী বিহু-ঘৰ পথাৰ সকলোতে আকাশ…
মঞ্জিত হাজৰিকা কঁঠাল গছত উঠি মলুৱাইপকা কঁঠাল খাই,গোটেই গাতে লাগিল এঠাএৰুৱাৰ উপায় নাই।। এৰুৱাব নোৱাৰি কঁঠাল এঠামলুৱা জXপিয়াই ফুৰে,তাকে দেখি কেৰ্কেটুৱাইধেক্ ধেকাই হাঁহে।। খঙত মলুৱাই কেৰ্কেটুৱাকখেদা মাৰি মাৰি যায়,বাঁহত উঠি কেৰ্কেটুৱাইনেগুৰ জোঁকাৰি চাই।। মলুৱাই বোলে নেৰিছোঁ তোকএসেকা নিদিয়াকৈ,এই বুলি বাঁহৰ…
খনিন্দ্র ভূষণ মহন্ত (১)ছোঁ হৈ দুলি আছিলোঁ পথাৰত বতাহৰ বেগেৰে কোনে আহি ক‘লেঃজীৱনৰ গণিতে সৰল অঙ্কৰ উপপাদ্য নামানে বনৰীয়া ফুলবোৰ শুই থকা শিশুৰ একোখন মুখ (২)বুকুৰ বলুকাত এপাহ বকুল ছায়া-ছবিৰ তুলিকাত উঠি আহিছেএখনি জীর্ণপ্রায় এজাৰফুলীয়া হাত স্মৃতিকাতৰতা কবিৰ পুৰণি অসুখ (৩)ক্রন্দনৰতা আকাশ আজি নিঃসংগ শিলচেঁচা শূন্যতা এখিনি…
কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্ত সঁচাই মিছাই কথা কোৱাকথকী চৰাই এজাকমোৰ চৌপাশে কলৰৱ কৰি উৰি ফুৰে।সিহঁতে বাহ সাজোঁতেও হাজাৰ গল্প কৰেঅমুকৰ বাহটো দুষ্প্ৰাপ্য এক ঘাঁহেৰে সজাতমুকৰ বাহটো ধুমুহাই ভাঙিব নোৱৰাকাৰোবাৰ বাহটো ভেমেচাকাৰোবাৰটো হেনো ৰঙীন পলিথিন আৰু কাগজৰ কৃত্ৰিমতাসনা।(কথাৰ প্ৰকোপত নেদেখাকৈয়ে মই সিহঁতৰ…