দিগন্ত শইকীয়া মৃত্যুৰ এছটা অচল ডাৱৰে সাঁফৰ মাৰি ধৰিছে ভোক-ভাগৰুৱা মানুহবোৰে ভুনভুনাইছে গুণগুণাইছে মৃত্যুকথা মৃত্যুগান হতাশাত মৃত্যু হুমুনিয়াহত মৃত্যু ওকালিত মত্যু বমিত মৃত্যু ৰাতিৰ এন্ধাৰত মৃত্যু ফ্লেশ্বলাইটৰ জোনাকীত মৃত্যু জোতাৰ গিৰিপনিত মৃত্যু হাৱাই চেণ্ডেলত মৃত্যু উকা ভৰিত মৃত্যু হুইলচেয়াৰত মৃত্যু…
পঙ্কজ প্ৰতিম বৰদলৈ শিক্ষাত কম্পিউটাৰ প্ৰযুক্তি আৰু ইণ্টাৰনেটৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে ভাৰতে যি সুদূৰপ্ৰসাৰী আঁচনি হাতত ল’লে, সেই প্ৰচেষ্টাই যে বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়সমূহত শিক্ষাৰ অন্য এক দিশৰ সূচনা কৰিলে ইয়াক নুই কৰিব নোৱাৰি৷ উন্নত শিক্ষণ সামগ্ৰী, ব্যক্তিগতকৃত অনুশীলন, সহজ বিদ্যালয় ব্যৱস্থাপনা,…
নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী
লোকনাথ গোস্বামী (১৯) মন দাপোণত-১১ (১) ভাড়া ঘৰ এটা সময়ত এৰিব লগা হ’ল ভাড়া ঘৰত থাকোতে এটা ঘটনা ঘটিছিল৷ ঘটনাটো মই এতিয়াও পাহৰিব…
মূল : চিলভিয়া প্লাথ (ইং. Mad Girl’s Love Song, Sylvia Plath) অনুবাদ : ড° ৰঞ্জিত দত্ত চকুদুটি মুদি দিলোঁ মৃত হৈ পৰিল পৃথিৱীৰ সকলো, মেলি দিলোঁ চকুৰ-পতাদুখন প্ৰাণ পাই উঠিল সকলো। মই ভাবিছোঁ জগাই তুলিলোঁ তোমাক মোৰ মগজুৰ ভিতৰতে। ৰঙা-নীলাৰ…
বেদান্ত নাথ ১ কবি দেশদ্ৰোহী! আগতে কবি তেনে নাছিল৷ আগতে কবিয়ে প্ৰতীক-চিত্ৰকল্পৰে দেশৰ মানচিত্ৰ আঁকিছিল৷ দীঘল ইতিহাসৰ উঠা-নমাৰ মাজেদি কবিৰ ধমনীত দেশপ্ৰেম প্ৰৱাহিত হৈছিল৷ নেলীৰ আন্ধাৰত দুটুকুৰা হৈ শুই আছিল কবিৰ অতীত৷ তিৰাশীৰ জুইত পুৰি সোণ হোৱা কবিয়ে কলঙৰ সোঁতকে…
হিল্লোলজ্যোতি সিংহ মোক জ্বলোৱাৰ পাছত মোৰ ছাইখিনি নৈত উটুৱাই নিদিবা শেষ ৰাতিলৈ কমাটোৰ দৰে তাত শুই থাকক কুকুৰ এটা অন্ততঃ মোৰ উমক অৱজ্ঞা নকৰিব সি ফুটছাইখিনি বেঙেনাপাতৰ ওপৰত ছটিয়াই দিবা বেঙেনা ফুলে অন্ততঃ কিছু সময়লৈ গাব মোৰ বিষাদ গাঁথা…
মূল (বাংলা) : বনফুল ভাবানুবাদ : পূৰৱী তালুকদাৰ বাঘৰ বৰ উপদ্ৰৱ৷ মানুহবোৰ অস্থিৰ হৈ পৰিল৷ গৰু, পোৱালি, শেষ পৰ্যন্ত মানুহো বাঘৰ কবলত পৰি মৰিবলৈ ধৰিলে৷ সকলোৱে তেতিয়া লাঠি, যাঠি, বন্দুক বাহিৰ কৰি বাঘটো মাৰি পেলালে৷ এটা বাঘ গ’ল, কিন্তু আকৌ…
গায়ত্ৰী দেৱী বৰঠাকুৰ (এক চুটকী সিন্দূৰ কী কীমত তুম ক্যা জানো ৰমেশ বাবু…) মোৰ হাতত এখন আতচী কাঁচ ভৰ দুপৰীয়াৰ ৰ’দত বহি ক’তবাৰ শুকুৱাইছোঁ কাগজৰ শুকান সভ্যতা আইনাত ঝুম কৰি পঢ়িছোঁ স্বগতোক্তিৰ ইতিবৃত্ত অথবা প্ৰতিসৰণৰ সূত্ৰ …
নিৰু দত্ত পালেহি আহিনমাহ অময়া শৰতকাল ষষ্ঠীত দিওঁ বেদীত স্থান, অচলা ভক্তিৰে পূজি সপ্তমী অষ্টমী তিথি দশমীত কৰোঁ বিসৰ্জন। যুগে যুগে ধৰণীতে তোমাক পূজোঁ ভকতে ৰাম কৃষ্ণ তোমাৰ সেৱক, আমি সৰল মনিচ নহওঁ নকল নবীছ আই তুমি বিপদ-বাৰক। শৰতত বসন্তত ধৰালৈ নামিবা দেই বৰণীয়া ফুলেৰে পূজিম, নীলাকৈ অপৰাজিতা পদুম ধুঁতুৰা…