ৰঞ্জু শৰ্মা এইখিনিতে নৈখন তেনেই শান্ত৷ চহৰীয়া কোলাহলৰ পৰা বহু নিলগৰ এই নিৰিবিলি ঠাইডোখৰত নৈখন অলপ ঠেক আৰু তৰাঙো৷ উদ্যোগ নগৰীখনৰ শ শ কাৰখানাৰ পৰা নিষ্কাষিত পদাৰ্থ আৰু দৈনিক টনৰ হিচাপত জমা হোৱা চহৰৰ পেলনীয়া আৱৰ্জনাৰ দ’মবোৰে নৈখনক দুয়োপাৰৰ পৰা…
হৰেকৃষ্ণ ডেকা মোৰ ছাঁ এটা আচৰিত বস্তু ই অশৰীৰী কিন্তু বিদ্যমান ৷ ই মই নহয় কিন্তু ইয়াক মই অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ ৷ ই পোহৰ ভাল পায় কিন্তু নিজে পোহৰহীন হয় ৷ ই আকাৰ সলনি কৰে ৷ কেতিয়াবা মোৰ সমুখত ওলায়,…
গায়ত্ৰী দেৱী বৰঠাকুৰ (এক) কুৰি শতিকাটো উজ্জ্বল ৰং আৰু তীব্ৰ প্ৰকাশভংগীৰ ইপিঠি-সিপিঠি আছিল এটি মুদ্ৰাৰ দৰে খলকনি সুক্ষ্ম ঝনঝননি উজ্জ্বলতাত তীব্ৰতাৰ অস্বাভাৱিক উপস্থিতি (দুই) চোৱাঁচোন মাটিছ মানুহ বোৰে কিছুমান কথা ক‘ব লাগে বাবেই কৈ থাকে তুমি…
দিলীপ কৌশিক বেলিতো থাকে নিয়ন লাইটৰ পোহৰতো এন্ধাৰ থাকে আঙুলিৰ লিহিৰি পাববোৰত ডিঙিত কঁকালতো এন্ধাৰ ওলমি থাকে পোহৰত পঢ়াশালি থাকে এন্ধাৰত ডাইনী থাকে কোকৰাঝাৰতে কোকৰাঝাৰ নাথাকে গোসাইগাঁৱতে গোসাইগাঁও নাথাকে তেজতো মগজুতো বিৰুবালাই কৈছে— বিহঢেঁকীয়াৰ পাতবোৰ সেউজীয়া হৈ থাকিবলৈ দে ডাইনী খেদাতকৈ তোৰ পোণাটোক পঢ়াশালিলৈ খেদ খালী হৈ থকা হস্পিটেলখনলৈ ডাক্তৰ এজন আহক ……
জোনমণি দাস বৰনৈৰ বুকুত বনঘোষা উপজিল— ব’ৰাগীয়ে বতাহক শুনালে বনঘোষাৰ জন্ম আখ্যান, হিলদল ভাঙি তেতিয়াই ধূলিৰ ধুমুহা… শিমলুৱে জুই লগাই দিলে আকাশত ফাগুনে ভাং খুৱাই দিলে বতাহক সেউজীয়াখিনি সলনি হ’ল শুকুলালৈ, যেন শ ঢকা ঢাকনি ৰঙা সূতাৰে আঁচু দিবলৈ আইৰ…
চন্দন গোস্বামী শগুণে এৰি যোৱা হাড় চেলেকিবলৈ গাঁও এৰি অহা কুকুৰজাকলৈ মন দি থাকোঁতেই মুখামুখিকৈ স্থিৰ এখন ছবিৰ দৰে নিজৰ ছবিখন জীৱনৰ য‘ত আমি কিছু সময়ৰ আগতে লগ পোৱাৰ কথাটো আৰু এতিয়া লগ পোৱা তুমি তুমি নহয় মই মই…
প্ৰাঞ্জল প্ৰতিম বৰা জুৰি বৰা বৰগোহাঞি অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যত এক প্ৰতিষ্ঠিত নাম। এগৰাকী ঔপন্যাসিক হিচাপে বৰগোহাঞিয়ে ইতিমধ্যে প্ৰতিগৰাকী সাহিত্যপ্ৰেমী মননশীল হৃদয়ৰ পাঠকৰ ৰুচিৰ পথাৰ সেউজ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। নিজৰ অসমীয়া উপন্যাসত বিষয়বস্তুৰ নিৰ্বাচনতেই নহয় উপস্থাপন শৈলীতো বিশেষ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি…
ৰণজিত গগৈ কিবা থৈ যাব পাৰিম নে নোৱাৰিম একোতো নাজানো চিনাকি চহৰখনৰ মাজেদি এদিন গুচি যাম। যেনেকৈ উকি এটা এৰি থৈ গুচি যায় ৰেল গাড়ীখন নদীৰ ঘাট এৰি পকনীয়াত পাকঘূৰণি খাই খাই পানী এই চহৰে মোৰ কথা আৰু ক’ব…
ৰশ্মিৰেখা ভূঞা “এপোৱা চাউলৰ ভাত খাবি। বুইছ । তেতিয়াহে মোৰ দৰে হ’বি । মই সদায় এপোৱা এপোৱা চাউলৰ ভাত খাওঁ ।” এপোৱা চাউলৰ ভাত খোৱা মানুহজনলৈ থৰ হৈ চাই ৰৈছিলোঁ। তেওঁৰ শীৰ্ণ শৰীৰটো চাই নিজলৈও আগ্ৰহেৰে চাইছিলোঁ। মনতে অংক কৰিছিলোঁ।…
অত্ৰেয়ী গোস্বামী সৰুতে পিতায়ে চুৱাপাতনিত ভাত চেলেকি থকা কুকুৰ এটাক দেখুৱাই কৈছিল, “সৌৱা চা ঈশ্বৰ”৷ এদিন পিতায়ে কাৰ্শলা এডালকো ঈশ্বৰ বুলি কৈছিল৷ ডাঙৰ হৈ দেখিলোঁ শালগ্ৰাম, বুজিলো ৰাস্তাৰ শিলগুটিও ঈশ্বৰ৷ বাৰিষা কুমজেলেকুৱাবোৰ দেখিলে মণি-মুকুতা খচিত ৰাজকীয় সজ্জাৰ মানুহৰূপী ঈশ্বৰ শামুক…