sdblogs2011

 ধ্ৰুৱকুমাৰ তালুকদাৰ   কুৱঁলীবোৰৰ মাজৰ এটা গলিয়েদি চহৰখনে মোক বিচাৰি আহিছে –   লাহে লাহে আন্ধাৰ হৈ পৰা বোকাময় পথাৰ এখনৰ মাজত হাতত কঠিয়া এমুঠি লৈ মোলৈ ৰৈ আছিল আই…   চহৰখনে মোক বিচাৰি পোৱাৰ আগতে মই মোৰ ঘৰৰ দুৱাৰত…

 জোনমণি দাস   “মুংখ”ৰ চিঞৰটোৱে মুখ মেলি খেদে– ঘোলা কণীৰ চোকোৰা ভাঙি ওপজে মৃত্যু   তিয়নি সলাই তৰাবোৰ নামে পানীত আখলৰ জুয়ে বেৰ বগাই আটাল চোৱে   এলান্ধুৰ এন্ধাৰত মই বহি থাকোঁ যুগসন্ধিত জৰাগ্ৰস্ত সময়   মৃত্যুৱে মোক ৰিঙিয়াই সোধে…

 ভাস্কৰ জে নাথ   ছালবোৰ নিমজ কৰিম বুলি আৰু ভাবি চালোঁ চেপি শেষ হৈ যোৱা নেমুটুকুৰাটোৰ দৰে মোক দলিয়াই দিয়াৰ কথা, খুব বেছি চুৱাপাতনিত পৰি থাকিম, শুকাম অথবা গেলিম, শেষ বুলিবলৈ মাটিৰ লগত মিলি থাকিম   ভাবি চালোঁ ছালবোৰ নিমজ…

 ৰমানন্দন বৰা বাৰ   নিজৰ সন্তানক নিজৰ ভেটিত জন্ম দিবলৈ পোৱাটো পৰম গৌৰৱৰ কথা৷ নিজৰ খোপনি ৰোৱা, পুৰুষৰ সন্মান ৰক্ষা কৰা কাম বুলি বেণুৱে ভাবে৷ সেয়ে সি আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰি লৰালৰি কৰিছিল৷ ফাগুনতে ঘৰটো তৰিবলৈ তাৰ বৰ হেঁপাহ৷ সকলো ঠিকেই…

পংকজ প্ৰতিম বৰদলৈ   সমাজ আৰু জাতি যেতিয়া সংকটৰ সন্মুখীন হয়, প্ৰতিবাদী জনতাই যেতিয়া বজ্ৰনিনাদেৰে ৰাজপথ কঁপাই  তোলে, সেই আৱেগ, জোৱাৰ আৰু প্ৰতিবাদী সত্তাই সকলোৰে মন চুই যায়৷ সৃষ্টিশীল মনবোৰ বেছি সংবেদনশীল আৰু কবি, গীতিকাৰ, চিত্ৰকৰ আদি শিল্পীসকলৰ মন–মগজু সংকটময় সময়ে বেছিকৈ উদ্বেলিত কৰি তোলে আৰু তেতিয়াই সৃষ্টি হয় কিছু…

 ড° পোনা মহন্ত (ছেপ্টেম্বৰ, ২০২১, খণ্ডৰ পিছৰ পৰা) এই কথা আগতে কৈ আহিছোঁ যে এজন ছাত্ৰ হিচাপে নৱম শ্ৰেণীৰ শেষছোৱা আৰু দশম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম কেইমাহমান মোৰ বেছ ব্যস্ততাত গ’ল৷ বিশেষকৈ স্কুলৰ আলোচনী ‘কাৰেংঘৰ’ৰ সম্পাদকৰূপে আৰু ‘ভাৰত দৰ্শন’লৈ যোৱা বাবে নিয়মীয়া…

অসমীয়া জাতীয় জীৱন, অসমীয়া জাতীয় সংস্কৃতি, অসমীয়া জাতীয় স্বাৰ্থ, অসমৰ জাতীয় সংগঠন… এনেকৈ বহুত জাতীয় অভিধাজড়িত প্ৰসঙ্গ অনবৰতে, প্ৰায় প্ৰতি দিনেই অসমীয়া সংবাদ মাধ্যম নাইবা সামাজিক ইলেক্‌ট্ৰনিক মাধ্যমত পোৱা যায়৷ সামাজিক ইলকেট্ৰনিক মাধ্যমত আজিকালি ‘জাতীয়’ শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ সৰ্বাধিক ৷ লক্ষ্য…

পল্লৱী কৌশিক শৰ্মা নাই.. একোৱেই প্ৰশমিত কৰিব পৰা নাই তাইৰ অস্থিৰতাক। কাকো ভৰষা বা নিশ্চিতিৰে ল’ব পৰা নাই তাই৷ চাৰিওফালে যেন কৃত্ৰিমতাৰ সাজ পিন্ধা এজাক মুখাধাৰী জীৱ! হতাশাৰ চৰম বিন্দুত উপৱিষ্ট হৈ নিজকে তুলি ধৰা ইমান কষ্টকৰ নে! এৰা, ভীষণ…

যশোৱন্ত নিপুণ           কাষৰ মানুহজনৰ চিঞৰ আৰু কেঁকনিৰ শব্দবোৰে গোটেই নিশাটো মোৰ চকুলৈ টোপনি আহিবলৈ দিয়া নাছিল ৷ সেই কাৰণেই বোধহয় খুৰাৰ বিছনাৰ কাষৰ নীলা কুচন লগোৱা সৰু বিছনাখনত ৰাতিপুৱাতেই অলপ সময়ৰ বাবে মই বৰ গভীৰ টোপনিত লালকাল দিছিলোঁ…

 (গীতালি বৰাৰ ‘অন্তৰতম’ উপন্যাস পঢ়ি)  বৰ্ণালী বড়া   ছিগি যোৱা চেতাৰৰ তাঁৰ বিচ্ছিন্ন সময়ক ধাৰণ কৰা একাকী অস্থিৰতা ৰেপি ৰেপি ৰাতিৰ নিৰ্লিপ্তি সেই সুৰ নে সুৰহীনতাত জী উঠে শেষ ভাবনা   নিদ্ৰামগ্ন চকুৰ ভাষাত হেৰায় অনিদ্ৰাৰ পৃথিৱী সাঁচি ৰখা অতবোৰ…