ৰুদ্ৰ সিংহ মটক ..কাব্যভাষাই হৈছে কাব্যিক উৎকৰ্ষৰ মানদণ্ড (ৰবার্ট ফ্রষ্ট)। হৰেন গগৈ অসমীয়া কাব্য জগতৰ এজন প্রতিষ্ঠিত কবি। কবিৰ যৌৱনকালত ৰচিত কবিতাবোৰ সন্নিৱিষ্ট প্রথম সংকলন জোনাকতে জোৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৯৬ চনত৷ পৰৱৰ্তী সময়তো কাকত–আলোচনীবোৰত তেওঁৰ কবিতা প্রায় নিয়মীয়াকৈ প্ৰকাশ পাইছে৷ ২০০০ চনত…
স্মৃতিৰেখা দেৱী অংকন: বৰ্ণিল মহন্ত (যোৱা সংখ্যাৰ পাছৰ অংশ) প্ৰায় প্ৰতিদিনেই গধূলি হোৱাৰ লগে লগে গাহৰিসকলক দুই-তিনিটা দলত ভাগ হৈ অতিথিশালাৰ পিনে যোৱা অনেকে দেখা পালে৷ প্ৰথমে মনে মনে গৈছিল যদিও লাহে লাহে গাহৰিসকল একেবাৰে খোলাখুলিকৈয়ে যাবলৈ ধৰিলে৷ অতিথিশালাতো প্ৰথমে…
তাজহাৰুল হক প্রথমে সৰু গল্প এটা কৈ লওঁ। গল্প বুলিও ক’ব পাৰে বা সত্য ঘটনা হিচাপেও ধৰিব পাৰে। এয়া ১৯৫৮/৫৯ চনমানৰ ঘটনা। নগাসকল যোৰহাটলৈ প্ৰায়ে আহিছিল। তেওঁলোকে হোৰাত (পিঠিত লে ফুৰা বাঁহৰ সজা) আদা, হালধি আদি লৈ যোৰহাট চহৰখনত পিয়াপি দি ফুৰিছিল।…
ড০ ৰত্নোত্তমা দাস বিক্ৰম বাঘৰাণী খইৰী : পটৰ আঁৰৰ কিছু কথা এক৷ বাঘ, আমি আৰু কিছু সার্বজনীন ব্যক্তিগত অসমীয়া সমাজৰ আন যিকোনো এটা শিশুৰ দৰেই শৈশৱত আমিও শিকিছিলোঁ মেকুৰীক ‘মেও’, গৰুক ‘হাম্বা’, বাঘক ‘হাও’ বুলি ক’বলৈ। কুকুৰ, মেকুৰী, হাঁহ, পাৰ, কুকুৰা, গৰু, ছাগলী — এই পোহনীয়া জীৱ-জন্তু আৰু অন্যান্য চৰাই-চিৰিকতি আদিও সদায়েই আমাৰ চিনাকি চৌপাশৰে অংশ। চিনাকি…
নিয়ৰকণা কাশ্যপ সোণালী আৰু কমলা এই শতিকাৰ প্রিয়তম ৰং, বুজিছাসেয়ে নৈ পুতি বিৰিখ ঢাকি বাঢ়ি আহিল মৰুভূমি তেওঁৰ মাতত আছিল উচুপনিত সেমেকা ভগা-ছিগা উশাহহৰিৎহীনতাত ভুগি ৰঙচুৱা হোৱা অৰণ্যানিত এয়া, মোৰ সোঁকান্ধত মূৰ থৈ এজন জঁই পৰা পুৰুষ ববচা বনৰ দৰে ঘনকৈ বঢ়া লোভ আৰু ৰাজনীতিতভেঁকুৰতকৈও শুকুলা…
অনুভৱ তুলসী আপুনিয়েই কওকচোন, মোৰ মূৰে কাম নকৰা হৈছে উল্কাপাত অৱস্থান —উৰু নাভি দুদু নিতম্ব আপুনিয়েই কওকচোন, মোৰ মূৰে কাম নকৰা হৈছে শঙ্কুমুনি অৱস্থান— উৰুসন্ধি কলাফুল কেঁচাপাট কটি আপুনিয়েই কওকচোন, মোৰ মূৰে কাম নকৰা হৈছে অশ্বচক্র অৱস্থান— কাষলতি কাণপটি গলধন থুঁতৰি আপুনিয়েই কওকচোন, মোৰ মূৰে কাম…
সমুদ্ৰ কাজল শইকীয়া কথাবোৰ এনেকুৱা আছিল, নখবোৰ দীঘল হৈছে। দাঢ়ি কাটিম বুলি ভবাতে থাকিল, কটাহে নহ’ল। কথাবোৰ এনেকুৱা আছিল, ইমান জোৰেৰে গান বজালে কিবা ভাল নালাগে। অ’ ৰ’বা, আজি কি হ’ল জানা? আৰম্ভহে হ’ল কথাখিনি শেষ নহ’ল। কি হ’ল বুলি তেওঁ নুসুধিলে, নে মইহে নক’লোঁ মনত নাই। কথা কৈ থকাৰ…
জুবিলী গগৈ সকলোৰে এটা অতীত থাকে কেতিয়াবা উৰুখা চালৰ ফুটাৰেঅতীত জিলিকি থাকেআকাশ হৈ কেতিয়াবা সোণালী সূতা হৈদেহত ওলমি থাকে অতীতশৌৰ্য হৈ শিলে শিলে ঘঁহনি খাইজ্বলি উঠা জুইৰোএটা অতীত আছেযি জুইত জাহ গৈছিল সৰি পৰা হালধীয়া পাতবোৰ গছৰ গুটিবোৰ বগাই ফুৰিছিলবুকুৱে বুকুৱেচলন্ত চকা হৈ দুৱাৰ নথকা ঘৰবোৰ ঘৰবোৰলৈ যেতিয়াই দুৱাৰ আহিলকিছুমান…
মুনীন্দ্ৰ মহন্ত দুঘৰৰ টিনপাতৰ চালি বৈ আহে বৰষুণৰ পানী দুঘৰৰ দোঘোৰাত দুখন চালৰ পানী একেলগ হয় এসোঁতা হৈ বয় দুঘৰৰ ঘৰৰ ভিতৰত হুতাহ বাহিৰত বতাহ দুখন তোৰণ দুঘৰৰ তোৰণ তলেৰে ওলাই বাটলৈ একেটাই ৰাজআলি দুয়োঘৰৰ ভোকৰ পাত দুয়োঘৰৰ মাতৰ নাট…
হৰেকৃষ্ণ ডেকা পশ্চিমৰ আকাশত ঘৰমুৱা জোন। তৃপ্ত। ভাগৰুৱা। ওৰে ৰাতি জোনৰ স’তে খেলা কৰি পৃথিৱীয়ে কাটি হৈ শুব খুজিছিল। পূবৰ খিৰিকীৰে হেঁপাহেৰে বেলিয়ে চাইছিলহে— হুৰমূৰাই মানুহৰ কোঢ়ালবোৰ সোমাই আহিল। শ্ৰব্য ৰূপ পূৰ্বৱৰ্তী পৃষ্ঠা পৰৱৰ্তী পৃষ্ঠা