অনুবাদ – কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্ত (যোৱা সংখ্যাৰ পিছৰ পৰা) প্ৰথম অধ্যায় ৩৬) শ্ৰুতিমধুৰ আৰু গম্ভীৰ শব্দযুক্ত একেখনি ৰথত গমন কৰিলে দুয়ো আশ্ৰমলৈ বুলি দেখি এনে লাগে যেন বাৰিষাৰ মেঘমালাত ঐৰাৱত আৰু বিজুলী । স্নিগ্ধগম্ভীৰনির্ঘোষমেকং স্যন্দনমাশ্রিতৌ | প্রাবৃষেণ্যং পয়োবাহং বিদ্যুদৈৰাবতাবিব ||…
ড° দীপমণি দাস কবি অনুভৱ তুলসী সাম্প্ৰতিক কালৰ অসমীয়া সাহিত্য জগতত এজন প্ৰতিষ্ঠিত কবি। আগষ্ট সংখ্যাৰ,২০২০ইং চনৰ প্ৰকাশ আলোচনীত প্ৰকাশিত তেওঁৰ ‘অলপ বেছি’ শীৰ্ষক কবিতাটো পঢ়ি পাঠক হিচাপে আমাৰ মনলৈ অহা নান্দনিক তুলসীৰ লগত কলপটুবাৰ মুক্তি প্ৰতিক্ৰিয়াবোৰৰ লিপিবদ্ধকৰণ কৰাৰ সৰল…
ৰচনা পাঠক (১৪) শ্বাহেনশ্বাহ আকবৰে এদিন বীৰবলক সুধিলে, : বীৰবল, মোক এটা কথা বুজাই দিয়াঁচোন৷ বীৰবলে সমিধান দিলে, : সোধক জাহাপনা৷ : বীৰবল, এই যে দিনত পোহৰ আৰু ৰাতি আন্ধাৰ হয়, কিয় হয় ক’ব পাৰিবানে? : জাহাপনা, এইটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ মূৰ্খ বা পাগল এটায়ো…
ড° বিৰিঞ্চি কুমাৰ দাস সাম্প্রতিক অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী প্ৰতিভাশালী গল্পকাৰ গীতালি বৰাই ‘বুদ্ধজায়া’ৰ পাছত লিখি উলিওৱা তেওঁৰ দ্বিতীয়খন উপন্যাস ‘অন্তৰতম’ৰ জৰিয়তে অসমীয়া উপন্যাস জগতত কিছু নতুন সম্ভাৱনাৰ বাট মুকলি কৰি দিছে, যাৰ জৰিয়তে এই উপন্যাসখনে যোৱা কিছু বছৰত প্ৰকাশিত অসমীয়া উপন্যাসসমূহৰ মাজত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ…
মূল : সুধীৰ সক্সেনা (হিন্দী)অনুবাদ : দীপজ্যোতি বৰা (১) পাৰৰ শুকান বালিত ভৰি থৈ কবিয়ে চাই থাকে নদী, নদীয়েও অপলক চাৱনিৰে চাই থাকে কবিক; দুয়ো নির্বাক৷ কবিৰ হৃদয়ত উথলি উঠে প্ৰেম নদীৰ বুকুতো উঠে প্ৰেমৰ লহৰ, প্ৰতিপল, অহর্নিশ, অপাৰ৷…
শ্ৰদ্ধাভাজন সমবেত সুধীবৃন্দ, আপোনালোক সকলোকে শ্ৰদ্ধাৰে সম্ভাষণ জনাইছোঁ। প্ৰথমতে কবিতা লিখিবলৈ লৈছিলোঁ তুচ্ছ দৈনন্দিনতাৰ ধূলি-বালি দেহৰপৰা মচি পেলাবলৈ৷ সঁচাকৈয়ে কৈছোঁ নাম-যশৰ কথা কেতিয়াও ভবা নাছিলোঁ৷ কিন্তু উৎকৃষ্ট কবিতা লিখাৰ আগ্ৰহ এটা সূচনা-পর্বতে সোমাই আছিল, সেই কথা আজি…
মূল (বাংলা) : প্ৰমিতা ভৌমিক সংকলন আৰু অনুবাদ : উৎপল দত্ত (শ্ৰীভৌমিক বাংলা ভাষাৰ কবি আৰু চিত্ৰ পৰিচালক ৷ তেখেতে পৰিচালনা কৰা ‘পৰিচয়’ নামৰ ছবিখনে দেশ-বিদেশৰ পৰা সুনাম কঢ়িয়াইছে৷) কিছুমান স্মৃতি বাৰে বাৰে ঘূৰি আহে। ঠিক তেনেদৰে ময়ো বাৰে বাৰে কিছুমান স্মৃতিৰ…
জয়ন্ত দত্ত দৈনিক কাকতখনৰ চুকৰ বগা–ক’লা ফটোখনত চকু পৰাৰ লগে লগেই ওফন্দি আহিলে মোৰ সোঁৱৰণিৰ…
অজন্ত কুমাৰ বৰা একেই পুৱা একেই পোহৰ আমিহে ৰং সানি অভিধা দিওঁ নতুনৰ আমি মুখতো ৰং সানো নিচিনিবলৈ নিজৰ নিজৰ মুখ ৰং সানিলেও নিজৰ মুখ নিজৰ ওচৰত লুকুৱাব নোৱাৰি ৰং সানিলে চেহেৰাহে সলনি হয় সলনি নহয় স্বভাৱ সময় সাপেক্ষে অনেকেই…
প্ৰশান্ত মিশ্ৰ আমি পঢ়া প্ৰাইমাৰী স্কুলখনলৈ যোৱা পথৰ দাঁতিত এজোপা ওখ তেঁতেলী গছ আছিল আমি তলসৰা বিচাৰি গৈছিলোঁ কোনেও কেতিয়াও নভবা এটি প্ৰশ্ন এদিন লগৰ কণমানি এটাই সুধিলে “তেঁতেলীজোপা কোনে ৰুইছিল” কোনেও ক’ব নোৱাৰিলে সেই কথা পাহৰি গ’ল সকলোৱে কোনে…