Category অন্যযুগ, আগষ্ট ২০২৫

ড° ৰত্নোত্তমা দাস বিক্ৰম   ক/ নৱেম্বৰ মাহৰ সোতৰ তাৰিখ, চন দুহেজাৰ ন খাকী য়ুনিফৰ্মৰ চোলাৰ বাহুত তৰা থকা দিল্লী পুলিচৰ এজন বিষয়াই মোৰ কঁপি থকা হাতত তুলি দিছিল বাংলাত লিখা এটা কবিতা৷ মুঠ আঠটা স্তৱকত বিভক্ত কবিতাটো লিখিছিল ড°…

 ডo জ্যোতিৰেখা হাজৰিকা   বাস্তৱিক জগতত মানৱ মাত্ৰেই চকুৰে দেখা, কাণেৰে শুনা সকলো কথাই অনুভৱ আৰু উপলব্ধিৰ মাজেৰে বাংময় ৰূপ লাভ কৰে৷ অভিজ্ঞতা হ’ল কবিতাৰ কঠীয়াতলী৷ ভাবনাৰ শইচ উত্তম হ’লে কবিতাও শব্দৰ প্রকাশিকা শক্তিৰ মাধ্যমেদি হৈ পৰে বহুজনৰ বাবে সুখপাঠ্য,…

 ডাঃ নীলাক্ষী চলিহা গগৈ    পৃথিৱীৰ প্ৰতিজন পাঠকৰে জীৱনৰ তাৎপৰ্য বেলেগ৷ জীৱনক গ্ৰহণ কৰাৰ ধৰণ বেলেগ৷ পাঠকে আপোন কবি বা গল্পকাৰ বুলি ভাবিবলৈ প্ৰকৃততে নিজৰ জীৱন যাতনাৰে প্ৰতিফলন নিহিত কবিতা গল্প লেখাজনকে বাছি লয়৷ হূদয়ৰ ভাষা য’ত প্ৰতিফলিত হয়, নহ’লে বাল্মিকীৰ…

ড০ স্বাতী কিৰণ                                      কিছুমান মানুহে পোহৰ আৰু কোমলতা কঢ়িয়াই ফুৰে।মোৰ বাবে অনুভৱ তুলসীও তেনে এক সত্তা।তেখেতক গুৱাহাটী গ্ৰন্থমেলাত লগ পালেই মনটো এনেয়ে ভাল লাগি গৈছিল, এই মুগ্ধতাক ভাষাৰে বুজাব নোৱাৰি, যদিও কবি হিচাপে অনুভৱ তুলসী নামটো কৈশোৰৰ পৰা পৰিচিত কিন্তু…

মূল : শ্বেল চিলভাৰস্টেইন (Shel Silverstein) অনুবাদ : দীপাঞ্জলি দেৱী   সৰু ল’ৰাটোৱে ক’লে, “কেতিয়াবা মই চামুচখন হাতৰপৰা পেলাই দিওঁ” বুঢ়াজনে ক’লে, “ময়ো” ল’ৰাটোৱে ফুচফুচাই ক’লে, “মই পেণ্টতে পেচাৱ কৰোঁ” “ময়ো”, শিশুসুলভতাৰে বুঢ়াজনে হাঁহিলে ল’ৰাটোৱে ক’লে “মই প্ৰায়ে কান্দোঁ” বুঢ়াই…

 নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী

  পঙ্কজ প্ৰতিম বৰদলৈ   ৰাজস্থানৰ দাদু দয়াল (১৫৪৪–১৬০৩) আৰু অসমৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ (১৪৪৯–১৫৬৮) আছিল মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ দুজন প্ৰভাৱশালী আধ্যাত্মিক সংস্কাৰক৷ যদিও তেওঁলোকৰ ৰচনাসমূহ ভিন্ন ভৌগোলিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰেক্ষাপটৰ পৰা নিসৰিত হৈছে, তথাপি তেওঁলোকৰ ৰচনাসমূহে একশ্বৰবাদী, নৈতিকভাৱে পৰিচালিত আধ্যাত্মিকতাৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ…

মেঘালী দত্ত ঠাকুৰীয়া                  “মোহন ইস্কুল’ক নায! বিপিন মাষ্টৰে কৈছি ৰ’হ, তোৰ পঢ়াত মন নাই বুলে৷ কেৱল  বেঞ্চত  বহি ঢোলৰ চাপাৰ মাৰি  থাকা!  তোক লৈ মই কি কৰিম হা…কো.. চুন৷ পিতেৰেৰ অসুখ! ইমান টাউনৰ ডাক্তাৰক দেখলু, ভাল হ’ৱাৰ নামে নলে দেখুন…৷ বেমাৰেও…

অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া এক কবিতা এক জটিল চৰিত্ৰ প্ৰতীক, চিত্ৰকল্প পাঠকেহে বিচাৰি উলিয়াই কবিয়েতো সহজভাৱেই কয় মনৰ কথা সেয়ে, কবি মোৰ মনৰ মানুহ                                   দুই অসীমক মই তোমাৰ কথা কলোঁ  ভালপোৱাৰ কি ৰং তেওঁৰ পৰাই বুজিলোঁ  এতিয়া, থাউকতে তোমাক কথাটো কওঁ…

মৃদুল শৰ্মা (অনুভৱ তুলসীৰ সশ্ৰদ্ধ সোঁৱৰণত) কেতিয়ানো তুমি মোক  স্পৰ্শ কৰিলা? কৰমৰ্দন? আলিঙ্গন? চুম্বন? নে তোমাৰ স্পৰ্শৰেই মই মই হৈছিলোঁ আৰু কি তাৰ পাছতে মই মৰিলোঁ! তোমাৰ আহ্নিক স্পৰ্শতো মই জী আছোঁ তোমাৰ নিৰন্তৰ আলিঙ্গনৰ চেপা খায়ো মই ৰৈ যোৱা নাই…