মূল : ডব্লিউ বি য়েটছ অনুবাদ : ড° ৰঞ্জিত দত্ত ঘৰৰ পানীপোতাত ঘৰচিৰিকা চৰাইবোৰে পাখি মাৰি চিঁ-চিঁয়াই কৰা সেই মনোমোহা কাজিয়াবিলাক, অজস্ৰ তৰালিক বুকুত সাবটি নাচি নাচি গৈ থকা পূৰ্ণিমাৰ অপৰূপ জোনটো, দৰদী নিশাৰ গছৰ পাতৰ সেই চিনাকি চিৰন্তন গীতবোৰেইতো…
নীলাক্ষি গোস্বামী যি কথাত কঠিন শিলো শিঁহৰিত হ’ব পাৰে এয়া সাধু নে সাঁথৰ নে এটি দুৰ্বোধ্য কবিতা হয়তো ৰহস্যময়তাত লুকাই থকা সৃষ্টিৰ কৌশল নতুবা ক’ব পাৰি প্ৰকৃতিয়ে হিয়া উজাৰি ঢালি দিয়া অন্তহীন বিস্ময় কত সপোন আধাফুলাকৈয়ে সৰিছে ঠিক এইখিনিতেই…
স্বপ্না নিহাৰ বহুদিন আগতেই আধালিখাকৈ পেলাই থৈ দিয়া গল্প এটাকে অকণমান আগবঢ়াই থওঁ বুলি বিছনাত পেট পেলাই শুই কলমটো কামুৰি ৰৈ আছিলোঁ। তেনেতে চেঁচা বতাহ এজাক কোঠাটোৰ একমাত্ৰ খিৰিকীখনেৰে সোমাই আহিল। মন-প্ৰাণ জুৰ পেলোৱা বতাহজাকে ৰাধাকৃষ্ণ এপাৰ্টমেণ্টৰ তৃতীয় মহলাত থকা…
প্ৰশান্ত মিশ্ৰ উৰণীয়া বেলিৰ কথা শুনিছিলোঁ। কৈছিল এগৰাকী আইতাই। বেলিটো উৰি আহি পৃথিৱীৰ মুখলৈ চাই আকৌ পিঠি দি উৰি গুচি যায়। অহা-যোৱাৰ দুটা পলেই দিনৰ পোহৰ আৰু ৰাতিৰ এন্ধাৰ। আমাৰ ওচৰত মানি নোলোৱাৰ কোনো যুক্তি নাছিল। আছিল উৰণীয়া বেলিৰ ডেউকা…
অৰুণ গগৈ ভেৰেকী মাহীয়ে চেৰেকী ঘূৰাই মহুৰা আছে বাটি টাকুৰী ঘূৰাই তগৰী জেঠাই কপাহ আছে কাটি ৷ ৰূপহী বাইটি কৰি তাঁত-বাতি বিহা লেখিছে গণি ৰঙাকৈ আঁচোৰে বগাকৈ সূতাৰে ব’ব বিহুৱানখনি ৷ ৰাঁচত ভৰাই টোলোঠা…
অৰুণ গগৈ গাঁওখন আন্ধাৰে ঢাকি ধৰা পৰত জোনটোৱে কাকিনি তামোলৰ ফাঁকেৰে বকুল সৰা পদূলিটো পোহৰাইছিল গহীন হৈ পৰা সন্ধিয়াটো শিয়ালৰ মাতত জয়াল হৈছিল ভয়াল হৈছিল উদং পথাৰ শিল হোৱা সময়ৰ যাতনাক সাবটি জুপুৰিবোৰত ভোকৰ সাধুকথা এটা চৰি…
অৰ্চনা ঠাকুৰীয়া প্ৰায়ে আমি ভ্ৰমত ডুবোঁ ভ্ৰমতে মৰোঁ কোনোবাই কাৰোবাৰ মাজত প্ৰেৰণা বিচাৰি হাবুদুবু খাই পিছলি পৰে প্ৰেৰণা হয়গৈ কামনা কথা বাঢ়ে, বাঢ়িয়েই থাকে… যি দেখিছোঁ বটলত হনিও নাই, আকাশত মুনটোও নাই , হানিমুন হ’ব ক’ৰ পৰা… খালী বটল, খালী…
মানস প্ৰতিম দত্ত গছপুলি ৰোৱা মানুহ বননি-বন্যপ্ৰাণৰ মাতৰ হেঁপাহ হোৱা মানুহ কথা কোৱা মানুহ ভাষণ দিয়া মানুহ কথা কোৱা মানুহবোৰ কথা ক’বলৈ যায় আৰু বন্যপ্ৰাণৰ জীৱনৰ সুৰ হোৱা মানুহবোৰ! বন্যপ্ৰাণৰ সুগন্ধি মাত হোৱা মানুহবোৰ গুচি যায়…
উদয় কুমাৰ বৰুৱা জীৱন জীবিকাৰ প্ৰপঞ্চৰ পৰা এদিন উভতি গৈছিলোঁ অহাৰ বাটেৰে স্মৃতিয়ে কুৰুকি কুৰুকি খান্দি উলিয়াইছিল ঠটা মাটিত মোৰ উদং ভৰিৰ ভকভকনি আৰু হাৱাই চেণ্ডেলৰ নিৰস পৰিক্ৰমা এদিন এজন কথকে কৈছিল – কাহিনীনো কি কেতিয়াবা বোঁৱতী সুতি,…
কিশোৰ মনজিৎ বৰা ধোঁৱাৰ মাজতো কিবা এটা নদী নদী ভাব আছিল খিৰিকীৰ আকাশত দুলিছিল চকু দুটি সৰিয়হ ফুলৰ পৰাগধানী তেওঁ জোতা দুপাট মোলৈ এৰি থৈ গৈছিল পাহৰণিৰ সেই জোতা দুপাটকে লৈ মই গোটেই জীৱন হেমন্তৰ গধূলিবোৰক বসন্তলৈ অনুবাদ কৰি থাকিলোঁ নীৰৱ…